Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnegoz 14 września 1994 r., sygn. akt W 15/94

Tezy

1. Z art. 29[1] ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych /Dz.U. 1994 nr 7 poz. 25; zm. Dz.U. 1994 nr 77 poz. 355/ w brzmieniu nadanym przez art. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych /Dz.U. nr 91 poz. 421/ wynika kompetencja Ministra Sprawiedliwości do powoływania i odwoływania prezesa sądu apelacyjnego spośród sędziów sądu apelacyjnego, Naczelnego Sądu Administracyjnego bądź Sądu Najwyższego, po zasięgnięciu opinii zgromadzenia ogólnego sędziów danego sądu apelacyjnego.

2. Z art. 30 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych /Dz.U. 1994 nr 7 poz. 25; zm. Dz.U. 1994 nr 77 poz. 355/ w brzmieniu nadanym przez art. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych /Dz.U. nr 91 poz. 421/ wynika kompetencja Ministra Sprawiedliwości do powoływania i odwoływania prezesa sądu wojewódzkiego spośród sędziów sądów powszechnych po zasięgnięciu opinii zgromadzenia ogólnego sędziów tego sądu.

Art 29[1] par. 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych stosuje się odpowiednio.