Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnegoz 30 listopada 1994 r., sygn. akt W 10/94

Tezy

1. Ustawa wyrażająca upoważnienie do ratyfikacji umowy międzynarodowej w art. 33 ust. 2 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 84 poz. 426/ jest aktem ustawodawczym w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym /Dz.U. 1991 nr 109 poz. 470; zm. Dz.U. 1993 nr 47 poz. 213, Dz.U. 1994 nr 122 poz. 593/, podlegającym kontroli zgodności z Konstytucją.

2. Trybunał Konstytucyjny, badając na podstawie art. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, ustawę o której mowa w pkt 1 jest właściwy do orzeczenia o niezgodności z konstytucją ustawy wyrażającej upoważnienie do ratyfikacji umowy międzynarodowej także wtedy, gdy ustawa ta wyraża upoważnienie do ratyfikacji umowy międzynarodowej zawierającej normy samowykonalne niezgodne z konstytucją.

3. Trybunał Konstytucyjny nie może orzec o niezgodności z konstytucją ustawy, o której mowa w pkt 1, tylko z tego powodu, że wyraża ona upoważnienie do ratyfikowania umowy międzynarodowej zawierającej postanowienia sprzeczne z wcześniejszymi zobowiązaniami międzynarodowymi Rzeczypospolitej Polskiej bądź zobowiązującej państwo polskie do dokonania w ustawodawstwie zmian, które mogą być sprzeczne z obecnie obowiązującą konstytucją lub mogą naruszyć spójność systemu prawa bądź poszczególnych jego części.