Uzasadnienie
W konkluzji należy stwierdzić, że:
- a. Art. 7 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym nie ma zastosowania do orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego wydanych w trybie art. 18 ust. 4 Małej Konstytucji tzn. kontroli prewencyjnej. Art. 7 ma zastosowanie tylko wobec orzeczeń wydanych w trybie kontroli następczej tzn. orzeczeń wydanych wobec ustaw obowiązujących. Podniesiona tu odrębność nie jest jedyną, którą cechuje się postępowanie w trybie kontroli prewencyjnej /zob. postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 1995 r. K 3/95/ kontroli będącej w istocie pewnym stadium w procedurze legislacyjnej.
- b. Wobec tego, iż art. 7 stosuje się tylko do orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego wydanych w trybie kontroli następczej, orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wydane w trybie art. 18 ust. 4 Małej Konstytucji nie jest doręczane ani Prezydentowi ani Sejmowi w trybie art. 7 ust. 1, lecz w trybie art. 47 ust. 2 uchwały Sejmu w sprawie trybu postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym.
- c. Prezydent nie ma prawa podpisania ustawy, którą Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodną z Konstytucją. Wynika to z treści art. 18 ust. 4 jak też z art. 28 ust. 2 Małej Konstytucji.
- d. Kwestia dalszego toku postępowania w Sejmie wobec ustawy przed podpisaniem jej przez Prezydenta, którą Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodną z Konstytucją przekracza ramy niniejszej wykładni. Rozpatrzenie przez Sejm orzeczenia, którego treścią jest uznanie takiej ustawy za sprzeczną lub zgodną z Konstytucją jest wewnętrzną sprawą Sejmu.