Uzasadnienie
Wnioskiem z 18 sierpnia 2026 r. B. Ś., M. Ś. (dalej: "wnioskodawcy", "skarzący"), na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.) wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: "Sąd" lub "WSA") o wymierzenie Głównemu Geodecie Kraju (dalej: "organ") grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi wnioskodawców wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę, na oznaczoną w komparycji decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Uzasadniając swoje żądanie wnioskodawcy wskazali, że 29 maja 2026r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu skargę na decyzję o odmowie udostępnienia na ich wniosek informacji publicznej. Skarga wpłynęła do organu 1 czerwca 2026r.
Następnie skarga wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę została przekazana na biuro podawcze WSA przez organ w dniu 1 lipca 2026 r. (k. 31 akt sądowych sprawy VIII SA/Wa 472/26), a zatem z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.; dalej: u.d.i.p.).
W odpowiedzi na wniosek organ nie zakwestionował, że ww. czynności dokonał z przekroczeniem ustawowego terminu. Jednak wskazane opóźnienie nie było ani celowe, ani zamierzone i wynikało z błędnego przekonania referenta rozpoznającego sprawę, że skargę należy przekazać w terminie 30 dni do dnia jej otrzymania.
Dodatkowo zauważył, że przedmiotowy wniosek został złożony po upływie ponad miesiąca od wykonania przez organ obowiązku przekazania skargi. Trudno zatem uznać w tym przypadku, że środek prawny wykorzystywany przez stronę miał na celu zabezpieczenie jej prawa do rozpoznania przez sąd sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.
Z powyższych względów, organ wystąpił o odrzucenie wniosku skarżących poprzez uznanie wniosku za niedopuszczalny lub o odstąpienie od wymierzenia grzywny. Na poparcie swojego stanowiska przytoczył poglądy prawne zawarte m.in. w prawomocnym postanowieniu WSA w Poznaniu, sygn.. akt III SO/Po 2/26.
W piśmie procesowym z 17 września 2026r. wnioskodawcy podtrzymali dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosek o wymierzenie organowi grzywny argumentując w szczególności, że przekroczenie ustawowego terminu w sprawie jest bezsporne, a późniejsze wykonanie obowiązku nie usuwa uchybienia ani też funkcji sankcji. Na poparcie argumentacji przytoczyli poglądy prawne zawarte we wskazanych w piśmie sygn., spraw sądów administracyjnych (m.in. II SO/Wa 29/23; III OZ 19/24; II GPS 3/09; III OZ 537/25).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek o wymierzenie grzywny podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.).
W razie niezastosowania się do obowiązku przekazania skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę sąd, zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a. może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie należy mieć na względzie, że treść art. 54 § 2 p.p.s.a. doznaje modyfikacji w zakresie terminu, w którym organ powinien przekazać akta sprawy Sądowi, co wynika z przepisu art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.; dalej: u.d.i.p.), który wprowadza obowiązek przekazania akt i odpowiedzi na skargę w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.
W ocenie Sądu przedmiotowy wniosek jest niedopuszczalny. Wniosek o wymierzenie organowi grzywny został bowiem wniesiony do Sądu w dniu 18 sierpnia 2026 r., zaś skarga wraz z aktami sprawy została złożona na biurze podawczym Sądu już w dniu 1 lipca 2026 r. Tak więc wniosek złożono już po wniesieniu skargi.
Sąd podziela pogląd zawarty w powołanym w odpowiedzi na wniosek postanowieniu WSA w Poznaniu, III SO/Po 2/26, że dyscyplinująco-restrykcyjny, charakter grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a., a co za tym idzie taki sam charakter wniosku o wymierzenie tej grzywny powinien być rozumiany w ten sposób, że potrzeba zdyscyplinowania organu powinna istnieć przynajmniej w momencie składania wniosku o wymierzenie grzywny. W przeciwnym razie, tj. w przypadku dopuszczenia wniosków o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie "historyczne" grzywna miałaby wyłącznie charakter restrykcyjno-prewencyjny i już z założenia, w chwili składania wniosku, pozbawiona byłaby funkcji dyscyplinującej.
Końcowo, odnosząc się do powołanych w piśmie strony orzeczeń sądów administracyjnych Sąd w realiach rozpoznawanej sprawie zauważa, że stany faktyczne w których te orzeczenia zapadły nie dotyczyły w istocie sytuacji (jak w niniejszej sprawie) złożenia wniosku o wymierzenie grzywny po dopełnieniu przez organ obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a., lecz sytuacji wykonania tego obowiązku po terminie, gdzie stopień zawinienia organu pozostaje bez wpływu na możliwość zastosowania art. 55 § 1 p.p.s.a. Opieszałość organu w dopełnieniu rzeczonego obowiązku istniała zasadniczo na dzień złożenia wniosków o wymierzenie grzywny. Sytuacje te nie dotyczyły zatem stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy.
Mając na uwadze powyższe, z powodu uznania wniosku skarżących za niedopuszczalny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu uiszczonego przez Wnioskodawców, tj. jak w punkcie pkt 2 sentencji postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.