Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M.S. z uwagi na jej niedopuszczalność.
Pismem z dnia [...] listopada 2008 r., sprecyzowanym w dniu [...] grudnia 2008 r., M.S. wniósł o uzupełnienie postanowienia z dnia 7 listopada 2008 r. Z treści pisma wynika, iż skarżący domaga się uzupełnienia uzasadnienia przedmiotowego postanowienia.
Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek M.S. o uzupełnienie postanowienia z dnia 7 listopada 2008 r. z uwagi na jego niedopuszczalność.
Następnie skarżący pismem z dnia [...] stycznia 2009 r. wniósł o uzupełnienie postanowienia z dnia 31 grudnia 2008 r. w zakresie wcześniej wnioskowanym.
Zarządzeniem z dnia [...] lutego 2009 r. zobowiązano skarżącego do sprecyzowania wniosku poprzez wypowiedzenie się czego ma dotyczyć uzupełnienie postanowienia z 31 grudnia 2008 r. w terminie 3 dni, pod rygorem rozpoznania wniosku w dotychczasowym kształcie.
W dniu [...] lutego 2009 r. wpłynęły do Sądu 2 pisma skarżącego z dnia [...] lutego 2009 r.: o doręczenie zarządzenia z dnia [...] lutego 2009 r. wraz z uzasadnieniem oraz sprecyzowanie wniosku zawierające prośbę o wyjaśnienie, co skarżący mógłby sprecyzować.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić. Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 166 p.p.s.a.).
Gramatyczna wykładnia przepisu pozwala na stwierdzenie, że uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie. Za prezentowanym poglądem przemawia także wykładnia celowościowa. Uzasadnienie bowiem podporządkowane jest pewnym założeniom metodycznym, o których decyduje sporządzający je sędzia. Ewentualne jego braki mogą być kwestionowane wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego. Pogląd powyższy jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie (por. post. NSA z dnia 27 stycznia 2005 r., FSK 305/04, Mon. Pod. 2005, nr 5, s. 35). Po podpisaniu uzasadnienia i wysłaniu jego odpisów stronom, uzasadnienia nie może uzupełnić nawet sędzia sprawozdawca.
Po pierwsze nie jest dopuszczalne uzupełnienie wyroku z urzędu, a po drugie nie jest dopuszczalne uzupełnienie uzasadnienia wyroku nieodpowiadającego wymogom prawa (por. post. SN z dnia 4 kwietnia 1974 r., I PZ 16/74, LEX nr 14 250) (tak: Komentarz do art.157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), zwaną dalej p.p.s.a., [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006).
Z treści pism z dnia [...] stycznia 2009 r. i [...] lutego 2009 r. wynika, że skarżący nie kwestionuje samego rozstrzygnięcia - sentencji postanowienia z dnia 31 grudnia 2008 r., lecz wnosi jedynie o ewentualne uzupełnienie uzasadnienia tego postanowienia, podobnie jak poprzednio, gdy wnosił o uzupełnienie uzasadnienia postanowienia z dnia 7 listopada 2008 r.. Zgodnie z brzmieniem art. 157 p.p.s.a., wniosek o uzupełnienie wyroku może dotyczyć jedynie samego rozstrzygnięcia, a więc sentencji wyroku (tudzież postanowienia), a nie jego uzasadnienia. Pomimo, że nie jest to wprost zastrzeżone w tym przepisie, ale wynika to ze sformułowań tam zawartych i pośrednio z brzmienia art. 184 /in fine/ p.p.s.a, który stanowi iż Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Można tez dopuścić taką sytuację, że w przypadku jeżeli strona nie kwestionuje samego rozstrzygnięcia, a jedynie kwestionuje treść jego uzasadnienia, to może dążyć do zmiany jego uzasadnienia w drodze wniesienia skargi kasacyjnej.
Wówczas Naczelny Sąd Administracyjny, nawet w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, przez odpowiednie zastosowanie art. 190 p.p.s.a., jeżeli uzna, że zarzuty skierowane w stosunku do uzasadnienia zaskarżonego wyroku są słuszne, może w swoim uzasadnieniu wyroku uzupełnić, zmienić, poprawić czy też dokonać nowej wykładni, co będzie swoistą korektą uzasadnienia orzeczenia pierwszej instancji.
Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, iż wniosek taki jest niedopuszczalny w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 157 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.
Należy również podkreślić, iż żaden z przepisów powołanej ustawy nie przewiduje środka zaskarżenia w postaci zażalenia od postanowienia o odrzuceniu wniosku o uzupełnienie uzasadnienia orzeczenia, co wynika z art. 194 p.p.s.a. (tak postanowienie NSA z dnia 20 lipca 2005r., II OZ 608/05 i postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 2008 r., I FZ 53/08).
W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji.