Uzasadnienie
E. K. po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi złożyła na urzędowym formularzu wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Z treści wniosku wynika, że skarżąca posiada dom o powierzchni 140 m2, 2 działki (2,1603 ha), budynek inwentarski o pow. ok. 960 m2, przechowalnię warzyw i owoców (ok. 150 m2), magazyn (ok. 30 m2). Skarżąca oświadczyła, że otrzymuje emeryturę w wysokości 430 zł brutto miesięcznie. W treści wniosku wskazała ponadto, że z powodu zniszczeń spowodowanych inwestycją, której dotyczy zaskarżona decyzja, musiała ograniczyć produkcję drobiarską i podjąć się prac dorywczych.
W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Mając na uwadze powołany przepis oraz treść wniosku o przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, iż brak jest uzasadnienia dla przyznania E. K. prawa pomocy w zakresie całkowitym, jak również w zakresie częściowym, ponieważ skarżąca nie wykazała w sposób nie budzący wątpliwości, iż znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, która uprawniałaby do skorzystania z instytucji prawa pomocy.
W treści art. 246 ustawy ustawodawca użył pojęcia: "wykaże", co oznacza, że wnioskodawca powinien udowodnić, iż jego sytuacja finansowa uniemożliwia mu poniesienie kosztów postępowania. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być zatem sporządzony w sposób rzetelny i wiarygodny, powinny znaleźć się w nim wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy.
Należy też zwrócić uwagę na treść art. 255 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.
W tym miejscu wskazać trzeba, że pismem z dnia 5 czerwca 2014 r. zobowiązano skarżącą do uzupełnienia danych zawartych w złożonym wniosku poprzez wskazanie wysokości dochodów uzyskiwanych z prowadzonej hodowli drobiu oraz wskazanie, czy uzyskuje dopłaty do posiadanej nieruchomości rolnej.
W odpowiedzi na wezwanie skarżąca oświadczyła, że od powodzi w maju 2010 r. nie pobiera dopłat dla rolników. Wskazała, że aktualnie posiada 75 kur niosek, zniesione przez nie jajka przeznacza na potrzeby własne lub na sprzedaż, a środki uzyskane ze sprzedaży przeznacza na zakup zboża do ich wyżywienia. Zauważyć jednak trzeba, że skarżąca nie wskazała, w jakiej wysokości dochód uzyskuje z hodowli drobiu, natomiast informacje o wysokości wszystkich uzyskiwanych przez wnioskodawcę dochodów są kluczowe do ustalenia możliwości płatniczych osoby składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Z nadesłanej przez skarżącą kserokopii decyzji ZUS z [...] lutego 2014 r. o przyznaniu emerytury wynika, że emerytura ta wynosi 398,47 zł netto. Jednocześnie zauważyć trzeba, że skarżąca w piśmie nadesłanym wraz z formularzem wysokość comiesięcznych wydatków obliczyła na kwotę 499,50 zł, przy czym w wykazie tym nie uwzględniła wydatków na wyżywienie.
Z udzielonych przez skarżącą informacji wynika zatem, iż wysokość ponoszonych przez nią wydatków przekracza otrzymywaną emeryturę. Zwłaszcza w kontekście tej okoliczności niewskazanie przez skarżącą wysokości dochodów uzyskiwanych z hodowli drobiu (które, jak twierdzi, przeznacza jedynie na zakup zboża dla kur) powoduje, że nie jest możliwe dokonanie pełnej i nie budzącej wątpliwości oceny rzeczywistych możliwości płatniczych skarżącej.
W świetle powyższych okoliczności uznać zatem trzeba, że brak jest podstaw do przyznania E. K. prawa pomocy, skarżąca nie wykazała bowiem w sposób nie budzący wątpliwości, że spełnia przesłanki określone w art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270).
Mając powyższe względy na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia.