Uzasadnienie
Do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 24 czerwca 2013 r. (data stempla biura podawczego) wpłynęło pismo wnioskodawczyni zawierające wniosek o odroczenie rozprawy wraz z wnioskiem o przyznanie pomocy prawnej. Z treści pisma wynika, że wnioskodawczyni wnosi o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w sprawie w osobie radcy prawnego A. T., nr wpisu [...], wykonującej zawód w kancelarii radcy prawnego A. W. w [...].
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie przy piśmie z dnia 15 lipca 2013 r. przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie akta sprawy celem rozpoznania zawartych w nich wniosków o przyznanie prawa pomocy między innymi wniosku W. K. Przy piśmie z dnia 16 lipca 2013 r. w wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z dnia 16 lipca 2013 r. przesłano wnioskodawczyni reprezentowanej przez K. K. formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej PPF, celem jego wypełnienia, podpisania i odesłania do Sądu w terminie 7 dni, od daty doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego z tytułu emerytury w wysokości 950,00 złotych miesięcznie. Wnioskodawczyni podała, że posiada 1/3 udziału w działce przy ul. [...] w W., ½ udziału w domu mieszkalnym przy ul. [...] w W. oraz udział w działce rekreacyjnej. Zaznaczyła, że posiada zadłużenia z tytułu podatków od nieruchomości.
Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał W. K. prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
W dniu 04.11.2013 r. (data nadania na poczcie) od powyższego orzeczenia sprzeciw wniosła W. K., w uzasadnieniu którego wskazał, że nie zgadza się z nie przyznaniem radcy prawnego w osobie A. T. W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie ustanowienia pełnomocnika z urzędu jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.
Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Przyznanie prawa pomocy jest instytucją wyjątkową, przysługującą jedynie w sytuacjach, gdy poniesienie kosztów przez stronę spowodowałoby u niej uszczerbek w środkach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że ciężar udowodnienia istnienia okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie spoczywa na stronie.
Oceniając sytuację finansową wnioskodawczyni w oparciu o dane zawarte w formularzu uznano, że zachodzą przesłanki do przyznania wnioskodawczyni prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Uznano, że wnioskodawczyni utrzymująca się jedynie z dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytury w wysokości 950,00 złotych miesięcznie nie jest w stanie samodzielnie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, gdyż jest to wydatek przekraczający jej obecne możliwości finansowe. Stwierdzono, że wnioskodawczyni przy wysokości uzyskiwanego dochodu nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru, bez uszczerbku we własnym utrzymaniu koniecznym.
Ze względu na zwrócenie się przez wnioskodawczynię o ustanowienie adwokata (w formularzu), jak i o ustanowienie konkretnego radcy prawnego w osobie A. T. (w piśmie z dnia 24 czerwca 2013 r.) dokonano wyboru pełnomocnika i przyznano wnioskodawczyni prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
Wyjaśnić należy, że dla zapewnienia stronie należytej reprezentacji przed sądem administracyjnym wystarczające jest ustanowienie jednego pełnomocnika. Zgodnie z treścią art. 205 § 2 p.p.s.a. niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez zawodowego pełnomocnika obejmują wynagrodzenie i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego. Wyznaczenie konkretnego radcy prawnego, który będzie reprezentował wnioskodawczynię w postępowaniu przed Sądem spoczywa na Okręgowej Izbie Radców Prawnych. Sąd poinformował wskazany wyżej organ, że wnioskodawczyni wnosiła o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego A. T. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.