Uzasadnienie
W dniu 11 maja 2015 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek J. W. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Z formularza wynika, iż skarżąca prowadzi gospodarstwo wspólnie z mężem. Obydwoje są osobami schorowanymi, w podeszłym wieku. Posiadają nieprzystosowany do użytkowania dom drewniany na wsi, dwie działki o łącznej powierzchni 3500 m2 oraz mieszkanie o powierzchni 60 m2. Nie posiadają oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Z nieruchomości wiejskich nie czerpią pożytków. Dochód skarżącej z tytuły emerytury wynosi 1695,75 zł, zaś jej męża – 1656,09 zł (emerytura z dodatkiem pielęgnacyjnym). Wykazane wydatki skarżącej wynoszą za kwiecień 2015 r. łącznie 3503,43 zł (z czego 200 zł pokryła ze zwróconego wpisu sądowego), w tym: czynsz – 562,37 zł, telefon – 34,50 zł, energia elektryczna – 104,16 zł, lekarstwa 278,98 zł, usługi pocztowe – 29,60 zł, opłaty bankowe – ok. 30 zł, kredyt – ok. 700 zł, koszty podróży do Warszawy – 240 zł, życie, odzież, środki czystości, drobne artykuły odzieżowe – 1200 zł, składka na ubezpieczenie 66,57 zł, internet – 111 zł, ksero – 146,25 zł. Skarżąca na koniec kwietnia 2015 r. miała zadłużenie w banku na kwotę 1650 zł. Do wniosku skarżąca dołączyła kserokopię faktury oraz paragonu (datowane na 4 maja 2015 r.) z apteki na łączną kwotę 449,32 zł.
We wniosku skarżąca zaznaczyła, że w maju 2015 r. nie będzie w stanie opłacić czynszu w wysokości 560 zł oraz opłat za działkę w pracowniczym ogrodzie działkowym (ponad 400 zł).
Biorąc pod uwagę zgromadzone informacje, referendarz sądowy postanowieniem z dnia 1 czerwca 2015 r., odmówił przyznania J. W. prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
We wniesionym w terminie sprzeciwie od tego postanowienia skarżąca wskazała, że podane we wniosku wydatki są wydatkami koniecznymi jej rodziny. Wskazała, że korzysta z kredytu bankowego na opłacenie spraw w sądzie, od wielu lat nie inwestuje z mężem w żadne zakupy np. mebli, sprzętu domowego i odzieży, nie korzystają z wczasów ani sanatoriów i nie prowadzą życia towarzyskiego. Ze względu na przebyty przez skarżącą zawał mięśnia sercowego oraz ujawnienie u niej wielu schorzeń w maju na leki przeznaczyli kwotę 936,50 zł oraz 460 zł na usługi i urządzenia medyczne. W czerwcu, kiedy skarżąca przebywała w szpitalu, na leki wydali 320,53 zł, zaś w lipcu – 685,80 zł. Skarżąca oczekuje na wizyty lekarskie w kilku przychodniach specjalistycznych. Niektóre kosztowne leki chroniące przed następnym zawałem skarżąca musi przyjmować przez 12 miesięcy. Skarżąca wskazała, że oszczędzają z mężem, na czym tylko mogą. Za wodę płacą ok. 44 zł, za prąd – ok. 50 zł, za telefon – 34,50 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie.
Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek.
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zgodnie z treścią art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
W ocenie Sądu z informacji zawartych we wniosku skarżącej wynika, iż nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Wydatki skarżącej są praktycznie równie dochodom, a koszty związane z leczeniem wzrosły od czasu przejścia przez skarżącą zawału serca. Aktualna sytuacja majątkowa skarżącej uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych.
Uwzględniając powyższe, orzeczono jak w sentencji postanowienia.