Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę L. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nr: [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 17 grudnia 2014 r.
W dniu 30 grudnia 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący złożył wniosek o sprostowanie wyroku co do kosztów postępowania. Wskazał, że zasądzono kwotę 100 złotych, tymczasem on uiścił wpis w kwocie łącznej 500 zł, w tym 100 zł dnia 30 marca 2014 r. (k.
- 13) i 400 zł w dniu 2 maja 2014 r. (k. 18).
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z art. 159 p.p.s.a. wynika, że wniosek o sprostowanie wyroku może złożyć także strona.
Nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak również z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami.
Zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., nr 221, poz. 2193), od spraw z zakresu budownictwa i architektury pobiera się wpis sądowy w wysokości 500 zł.
Ponadto, stosownie do art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Wskazać należy, że skarżący w skardze wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.
Zawarte w punkcie III wyroku rozstrzygnięcie o kosztach obarczone jest oczywistą omyłką rachunkową. Nie ulega wątpliwości, że skarżący uiścił kwoty 100 i 400 zł, których suma wynosi 500 zł, a nie 100 zł, jak wskazano w wyroku.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 159 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.