Uzasadnienie
W dniu 9 lipca 2010 r. wpłynął do Sądu formularz wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem i dwójką dzieci. Wspólnie utrzymują się z dochodów wysokości ok. 8.000,00 złotych miesięcznie. Na kwotę tą składa się dochód wnioskodawczyni uzyskiwany z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 5.000,00 złotych oraz kwota 3.000,00 uzyskiwana przez małżonka również z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.
Wnioskodawczyni oświadczyła, że posiada udziały w firmie za kwotę 100.000 złotych oraz udziały w firmie męża za kwotę 150.000 złotych. Podała, że mąż jest współwłaścicielem domu mieszkalnego. Ponadto poinformowała, że posiada oszczędności pieniężne w wysokości 15.000,00 złotych.
Postanowieniem z dnia 19 lipca 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych.
Pismem z dnia 18 sierpnia 2010 r. skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia, wskazując iż istnieje bezsporna podstawa do złożenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2).
Z uwagi na wniesienie przez skarżącą sprzeciwu, postanowienie referendarza sądowego z dnia 19 lipca 2010 r. straciło moc, stosownie do art. 260 p.p.s.a.
Prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 ww. ustawy. Jest stosowana tylko w przypadkach osób o trudnej sytuacji materialnej. Do osób tych można zaliczyć osoby ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko podstawowe potrzeby życiowe.
Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że wnioskodawczyni nie kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Ze względu na wysokość wykazanych dochodów, z których utrzymuje się wnioskodawczyni wraz z rodziną oraz posiadane środki finansowe uznano, że jest ona w stanie samodzielnie ponosić koszty sądowe. Poniesienie kosztów sądowych w całości przez wnioskodawczynię nie spowoduje utraty jej płynności finansowej i nie przyczyni się do uszczerbku w utrzymaniu koniecznym wnioskodawczyni oraz jej rodziny. Kwestia bezsporności podstawy do wniesienia skargi, na którą powołuje się skarżąca, nie może być brana pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.