Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r.
Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r. przyznano E. W. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie, pełnomocnikiem skarżącej wyznaczona została r.pr. M. B..
W dniu 30 stycznia 2014 r. r.pr. M. B. złożyła w imieniu E. W. skargę kasacyjną od wyroku z dnia 17 października 2013 r., w której zawarła wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponowiony w piśmie z dnia 15 kwietnia 2016 r.
Ze znajdującej się w aktach sprawy notatki urzędowej z 28 stycznia 2016 r. wynika, że r.pr. M. B. zmieniła nazwisko i nazywa się obecnie M. M..
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 lutego 2016 r. oddalił skargę kasacyjną.
W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W przypadku radców prawnych regulacje powyższe znajdują się w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.). Jego stosowanie w niniejszej sprawie związane jest z brzmieniem przepisu przejściowego - § 22 nowego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1805), który do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia nakazuje stosowanie przepisów dotychczasowych do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Jak wynika z akt sprawy, r.pr. M.M. (poprzednie nazwisko – B.) złożyła w imieniu E. W. skargę kasacyjną od wyroku z dnia 17 października 2013 r. wydanego w niniejszej sprawie, brała udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 12 lutego 2016 r. Zauważyć też trzeba, że r.pr. M. M. nie prowadziła sprawy w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, została ustanowiona już po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Zasadne jest zatem w takiej sytuacji przyznanie wynagrodzenia w wysokości 100% stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia (która wynosi 240 zł). Na mocy § 2 ust. 3 rozporządzenia ustalona opłata ulega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.