Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu sprawy samowolnej budowy budynku rekreacji indywidualnej, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] we wsi D., gm. Ś., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r., Nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016, ze zm.) nakazał właścicielowi działki R. G. rozbiórkę ww. budynku wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Odwołanie od decyzji nakazującej rozbiórkę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia złożył R. G., na mocy ustnego pełnomocnictwa udzielonego mu przez R. G. już po wydaniu decyzji przez organ I instancji.
Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a, umorzył postępowanie odwoławcze, uznając, że odwołanie złożyła osoba nielegitymująca się przymiotem strony, gdyż R. G. nie wykazał się stosownym pełnomocnictwem.
Po przeprowadzeniu przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowania wznowieniowego z wniosku R. G., ostatecznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2006 r. odmówił uchylenia decyzji Nr [...], uznając, że nie wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Na skutek skargi wnioskodawcy wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2007r., sygn. akt VII SA/Wa 2325/06, uchylono decyzje organów obu instancji, wskazując na konieczność rozpoznania merytorycznego podania o wznowienie, gdyż w ocenie wyrokującego Sądu przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. została przez organy oceniona wadliwie, należy więc przeprowadzić ponownie postępowanie.
Stosując się do zaleceń Sądu, organy ponowiły czynności w sprawie, jak się zaś w jej toku okazało, decyzja z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...], znak: [...], umarzająca postępowanie odwoławcze od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] stycznia 2004 r., Nr [...] została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r., znak [...] w drodze stwierdzenia jej nieważności. Równocześnie decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dnia [...] marca 2007 r., znak: [...] stwierdzono nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...], znak [...], wydanej w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
W tym stanie rzeczy po ponownej ocenie odwołania R. G. od decyzji Nr [...] oraz zawartego w nim wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r., Nr [...] odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a następnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem Nr [...], z tej samej daty, na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja Nr [...] została doręczona R. G. w dniu 28 stycznia 2004 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru, natomiast odwołanie zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 16 lutego 2004r., tj. z uchybieniem ustawowego 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. Organ II instancji stwierdził, że termin do wniesienia zażalenia w niniejszej sprawie upłynął w dniu 11 lutego 2004 r. Nadto, jak wynika z akt sprawy, organ odwoławczy przy piśmie z dnia 24 stycznia 2008 r. zwrócił się do I. G., jako pełnomocnika R. G., z zapytaniem, czy mocodawca popiera i podtrzymuje odwołanie od decyzji Nr [...] złożone przez R. G.. W odpowiedzi na ww. pismo pełnomocnik R. G. oświadczyła, że jej mocodawca popiera i podtrzymuje odwołanie.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na oba postanowienia złożył R. G. reprezentowany przez matkę, I. G., wnosząc o ich uchylenie, podnosząc, że odwołanie zostało wprawdzie wniesione przez pełnomocnika z uchybieniem terminu 14-dniowego, lecz zlecenie i ustne pełnomocnictwo do prowadzenia sprawy R. G. zostało udzielone przed upływem terminu odwołania, nie było więc winy strony w niedotrzymaniu terminu do złożenia odwołania. Jak się zaś później okazało, R. G., który przyjmował jako doradca prawny w siedzibie L., w ocenie skarżącego, nie posiadał dostatecznych kwalifikacji.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał dotychczasowe stanowisko odnośnie postanowienia nr [...] oraz wniósł o oddalenie skargi (skargę na postanowienie nr 289/08 Sąd oddalił, sygn. akt VII SA/Wa 544/08). Na rozprawie, reprezentująca skarżącego I. G. oświadczyła, że jej syn udzielił pełnomocnictwa ustnego R. G. (który zmarł kilka lat temu) po otrzymaniu decyzji organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, rozstrzyga w granicach sprawy, kontrolując postępowanie oraz akty administracyjne wydane przez organy administracji publicznej i uwzględnia skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy lub też naruszenia przepisów postępowania, jeśli miały one istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej.
Skargę należało oddalić, gdyż w kontrolowanej sprawie naruszenia prawa tego rodzaju nie wystąpiły, a zatem zarzuty skargi nie zasługiwały na jej uwzględnienie.
Na wstępie należy stwierdzić, że przedmiotowe odwołanie było już raz przedmiotem kontroli sądu administracyjnego pod kątem legitymacji procesowej R. G.. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2325/06, był powodem ponownego przeprowadzenia postępowania, a czynności wykonywane przez organy doprowadziły ostatecznie do umożliwienia dokonania powtórnej oceny wniosku i odwołania złożonego od decyzji z dnia [...] stycznia 2004 r., Nr [...] nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego.
Ponieważ Sąd w wyroku z dnia 12 marca 2007 r. przesądził, że wnoszący odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia R. G. nie czynił tego we własnym imieniu, lecz w imieniu R. G., będącego stroną postępowania, należy stwierdzić, że dla dokonania przez organ odwoławczy oceny, czy przedmiotowe odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a., nie ma znaczenia okoliczność, że zostało ono wniesione przez R. G., który posiadał ustne pełnomocnictwo od R. G. (co potwierdziła do protokołu rozprawy z dnia 3 lipca 2008 r. I. G. – aktualny pełnomocnik skarżącego).
Przed podjęciem kontrolowanego przez Sąd postanowienia wydanego w trybie art. 134 k.p.a., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że strona skarżąca popiera i podtrzymuje odwołanie. W tej sytuacji organy zasadnie uznały, że zaniedbania prawne pełnomocnika związane z opóźnionym wniesieniem odwołania obciążają stronę, w imieniu której pełnomocnik taki podejmował czynności. Bez znaczenia prawnego jest natomiast okoliczność, czy pełnomocnik ten był adwokatem lub radcą prawnym, a nawet, czy był prawnikiem. Pełnomocnikiem w postępowaniu administracyjnym może być bowiem każda osoba fizyczna, którą strona wskaże jako swego pełnomocnika. Zgodnie z przepisami k.p.a., akty wydane w postępowaniu administracyjnym doręcza się wówczas tej osobie, do niej należy też podejmowaniem stosownych czynności w imieniu osoby, która udzieliła jej pełnomocnictwa. W kontrolowanej przez Sąd sprawie niesporne jest zaś, że pełnomocnikiem takim, co też potwierdziła obecnie reprezentująca stronę przed Sądem I. G., był składający w imieniu R. G. jego pełnomocnik R. G..
Wprawdzie obowiązkiem pełnomocnika jest dołączenie do akt sprawy oryginału pełnomocnictwa, czego R. G. nie uczynił, jednakże wątpliwość co do faktu działania przez niego w charakterze pełnomocnika wyjaśniona została w toku postępowania administracyjnego.
Niezależnie od powyższego wskazać trzeba, że kontrolowane przez Sąd postanowienie, Nr [...] wydane w trybie art. 134 k.p.a., poprzedzone było postanowieniem Nr [...], którym organ odwoławczy odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Organ w zaskarżonym do Sądu postanowieniu Nr [...], prawidłowo zatem ocenił, że odwołanie od decyzji nakazującej rozbiórkę zostało wniesione z uchybieniem ustawowego 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a.
Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.