Uzasadnienie
W dniu 2 kwietnia 2010 r. do Sądu wpłynął na formularzu PPF wniosek J. K. w którym wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 21 maja 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił J.K. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W dniu 21 czerwca 2010 r. wpłynął sprzeciw wnioskodawczyni na ww. postanowienie. W sprzeciwie wnioskodawczyni podniosła, że w wydanym postanowieniu nie uwzględniono, że świadczenie emerytalne, które otrzymuje musi jej starczyć nie tylko na pokrycie kosztów mieszkania i lekarstw. Wnioskodawczyni wskazała, że powoływane w postanowieniu twierdzenia, iż koszty te są rozkładane na nią i jej rodzinę są bezpodstawne, gdyż syn z nią nie mieszka i nie łoży na utrzymanie. Ponadto wnioskodawczyni podniosła, iż nie uwzględniono kwestii spłacanych przez nią kredytów, które powodują, iż nawet suma 600,00 złotych nie jest tą, która pozostaje jej na życie.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w razie skutecznego wniesienia sprzeciwu, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
W myśl art. 246 § 1 ww. ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 ww. ustawy.)
Z powołanego wyżej przepisu wynika, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
Oceniając dane przedstawione w formularzu, a zwłaszcza podane w sprzeciwie uznano, że wnioskodawczyni wykazała, że kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Skarżąca podała, że utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z tytułu renty w wysokości 1.338,32 złotych miesięcznie. Nie wskazała posiadania majątku. Podała, że miesięczne koszty utrzymania kształtują się na poziomie: leki 300,00 złotych, woda, gaz, ścieki, śmieci – około 400 złotych.
W sprzeciwie wnioskodawczyni podkreśliła, że syn nie mieszka razem z nią i nie łoży na utrzymanie. Ponadto wnioskodawczyni podała, że spłaca kredyt w wysokości ok. 200,00 złotych miesięcznie. Na potwierdzenie powyższego wnioskodawczyni załączyła kserokopie wpłat miesięcznych.
Mając na względzie powyższe, a zwłaszcza informacje podane przez wnioskodawczynię w sprzeciwie uznano, że kwalifikuje się ona do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Stwierdzono bowiem, że sytuacja materialna wnioskodawczyni w jakiej się znajduje, nie pozwala jej na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym dla siebie utrzymaniu.
Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.