Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2016r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał K. K. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
W piśmie z dnia 14 czerwca 2016r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Warszawie poinformowała o wyznaczeniu radcy prawnego S. W. pełnomocnikiem z urzędu dla K. K. Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi K. K. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2015r., znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej.
Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem pełnomocnik otrzymał w dniu 13 stycznia 2017r.
W dniu 30 stycznia 2017r. (data nadania w urzędzie pocztowym) pełnomocnik z urzędu skarżącej przesłał do Sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku. W związku z powyższym pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za drugą instancję. Oświadczył, że opłata ta nie została mu dotychczas zapłacona w całości ani w jakiejkolwiek części.
Pismem z dnia 2 lutego 2017r. odpis wspomnianej opinii został przesłany skarżącej, zgodnie z art. 177 § 4 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wraz z pouczeniem, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej biegnie od dnia doręczenia odpisu opinii stronie.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczególne zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, w niniejszej sprawie, reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715).
Stosownie do treści z § 2 pkt 1 i 2 tego rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego. Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w myśl § 3 rozporządzenia, zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Zgodnie z § 4 ust. 1 tego rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy i wysokości 150 % opłat określonych w rozdziałach 2-4 (ust. 2).
W myśl zaś § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia, opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.
W niniejszej sprawie radca prawny S. W. reprezentował skarżącą w postępowaniu w pierwszej instancji i otrzymał z tego tytułu wynagrodzenie (postanowienie z dnia 8 lutego 2017r.). Po wydaniu wyroku pełnomocnik nadesłał do Sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji oraz złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za drugą instancję wraz z oświadczeniem o nieopłaceniu tych kosztów.
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia, opłaty za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynoszą 50% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam radca prawny - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Opłata w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi natomiast 240 zł (§ 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia).
Mając na uwadze powyższe uznano, że pełnomocnikowi skarżącej należy przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 120 zł (tj. 50 % opłaty określonej § 21 ust. 1 pkt 1 lit "c" ww. rozporządzenia), bowiem wyznaczony radca prawny reprezentował skarżącą w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Kwotę tę podwyższono o podatek od towarów i usług w kwocie 27,60 złotych.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a oraz powołanych wyżej przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, postanowiono jak w sentencji.