Uzasadnienie
W dniu 21 sierpnia 2014 r. J. W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 6 października 2014 r. referendarz sądowy odmówił J. W. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
J. W. w ustawowym terminie złożyła sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Natomiast art. 246 § 1 ppsa stanowi, że prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym przyznaje się gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z informacji przedstawionej przez J. W. wynika, że prowadzi ona gospodarstwo domowe wspólnie z mężem. Utrzymują się z dochodu z tytułu emerytury w wysokości łącznej 3 086,15 zł. Majątek skarżącej obejmuje mieszkanie o pow. 60 m2, dom drewniany z 1947-1948, dwie działki na wsi o łącznej pow. 0,35 ha. Skarżąca podniosła także, że ponosi wysokie koszty związane z kserowaniem dokumentów, nadawaniem przesyłek pocztowych, prowadzeniem rozmów telefonicznych i zakupów materiałów piśmienniczych oraz literatury prawnej.
Skarżąca zaznaczyła, że są z mężem osobami schorowanymi (II grupa inwalidzka); ponadto skarżąca wspomaga najbliższą rodzinę zwłaszcza przy zakupie leków; posiada zadłużenie w kwocie 3 000 zł u adwokatów.
Skarżąca wskazała, że na jej miesięczne wydatki składają się opłaty za czynsz 560,53 zł, telefon 171,54 zł, energię eklektyczna 38,03, leki 201,24 zł, usługi prawne 800 zł, usługi pocztowe 73,10 zł, opłaty bankowe 21,16 zł, kredyt 526,01 zł, podróże na rozprawę 90 zł, życie i środki czystości, drobne artykuły odzieżowe oraz kosmetyki 1250 zł, tusz do drukarki 113,54 zł, ubezpieczenia i składki 142,77 zł, interent 111 zł.
W sprzeciwie m.in. podniosła, że za miesiąc sierpień zadłużenie kredytowe wzrosło o 345,13 zł. Natomiast za wrzesień poniosła wydatki w kwocie 3097,64 zł.
Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, której celem jest umożliwienie dostępu do sądu osobom, które rzeczywiście nie mogą pokryć kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy, Sąd bierze pod uwagę zarówno aktualną sytuację materialną strony, jak również wysokość kosztów postępowania, które strona byłaby zobowiązana ponieść. W niniejszej sprawie jest to kwota 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej od złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem oraz ewentualnie 100 zł tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej.
Z przywołanych przepisów wynika, że skarżąca powinna wykazać nie tylko, że nie ma odpowiednich środków na poniesienie kosztów postępowania, ale również że podjęła wszelkie niezbędne kroki, aby zdobyć fundusze na pokrycie wydatków związanych z postępowaniem sądowym.
Z nadesłanych informacji nie wynika, aby była ona w trudnej sytuacji materialnej.
W przypadku wnioskowania o prawo pomocy osoba fizyczna nie można powoływać się tylko na to, że aktualnie nie dysponuje ona środkami na poniesienie kosztów sądowych, ale musi także wykazać, że nie ma ich, mimo iż podjęła wszelkie niezbędne działania, by zdobyć fundusze na pokrycie wydatków sądowych.
Strona skarżąca posiada płynność finansową i potrafi gromadzić oszczędności. Ponadto niektóre wydatki są wydatkami jednorazowymi, jak np. usługi prawne.
Ubiegający się o taką pomoc winien najpierw poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny, a dopiero wówczas - gdy tak zgromadzone środki okażą się niewystarczające - może skutecznie złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie skarżąca nie poczyniła koniecznych oszczędności mając taką możliwość. W konsekwencji wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 246 § 1 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.