Uzasadnienie
W dniu 14 lutego 2011 r. do Sądu wraz ze skargą na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...] wpłynął wniosek B. M. o przyznanie prawa pomocy w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych.
W formularzu wniosku wnioskodawczyni podała, że jest osobą samotną prowadzącą samodzielnie gospodarstwo domowe. Podała, że utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytury w wysokości 1.836,60 złotych miesięcznie. Wnioskodawczyni podniosła, że jest inwalidą III grupy narządów ruchu – niedowład lewej nogi i w związku z tym ponosi koszty na obuwie ortopedyczne w wysokości 740,00 złotych rocznie. Dodała, że z uwagi na swą niepełnosprawność porusza się samochodem, z którym związane są koszty jego utrzymania. Nadto wskazała, że pozostaje pod stałą opieką Poradni Onkologicznej.
Wnioskodawczyni podała, że posiada mieszkanie o pow. 46,80 m ², działkę rekreacyjną 704 m ² z domkiem drewnianym oraz samochód osobowy golf IV z 2002 r. Wnioskodawczyni wyszczególniła, że ponosi następujące wydatki tj. opłatę za czynsz w wysokości 274,22 złotych, podatek od nieruchomości w wysokości 46,00 złotych, opłatę za prąd za okres dwóch miesięcy ok. 75,00 złotych, opłatę za gaz za okres dwóch miesięcy w wysokości ok. 40,00 złotych, opłatę za telefon w wysokości 40,00 złotych.
Ponadto podała, że ponosi następujące wydatki związane z utrzymaniem samochodu tj. ubezpieczenie samochodu kwotę w wysokości 1.841,08 złotych, przegląd samochodu i naprawy 875,00 złotych, przegląd techniczny w wysokości 99,00 złotych, opłatę za parking w wysokości 138,00 złotych, naprawy w miesiącu grudniu 2010 r. i styczniu 2011 r. w wysokości 865,00 złotych, paliwo w wysokości 200,00 złotych. Nadmieniła również, że ponosi podatek od działki w wysokości 458,00 złotych.
Wnioskodawczyni oświadczyła, że nie posiada oszczędności pieniężnych i przedmiotów wartościowych.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz.1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.)
Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny.
Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawczyni wykazała w nim, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Wskazać należy, iż wnioskodawczyni wykazała z czego się utrzymuje oraz wyjaśniła swoją sytuację materialną i życiową.
Zaznaczyć należy, że wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe i utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytury w wysokości 1.836,60 złotych miesięcznie. Wnioskodawczyni wykazała we wniosku, że powyższa kwota nie wystarcza jej na konieczne wydatki i utrzymanie gospodarstwa domowego. Skarżąca przekonała ponadto, że znajduje się w szczególnej sytuacji życiowej, bowiem jest osobą schorowaną, inwalidką III grupy, co bez wątpienia wiąże się z wydatkami na leczenie i lekarstwa.
Mając na względzie powyższe dane uznano, że sytuacja materialna wnioskodawczyni jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Tym samym stwierdzono, że sytuacja materialna wnioskodawczyni w jakiej się znajduje, nie pozwala jej na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym dla siebie utrzymaniu.
Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.