Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął na formularzu PPF wniosek K. G. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego.
Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż K. G. samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z emerytury w wysokości 980 zł., oprócz tego wnioskodawczyni uzyskuje dochód z wynajmu reklamy 900 zł. (zaznaczyła przy tym że wpłaty są nieregularne) i garażu 1 000 zł. rocznie. Posiada nieruchomość – dom o pow. 208 m2 wg oświadczenia do kapitalnego remontu o wartości około 300 000 zł., oraz nieruchomość rolną (pow. nie została wskazana), Dodała, że posiada około 800 zł. oszczędności, stałe miesięczne wydatki to leki i leczenie ponad 400 zł., utrzymanie domu, podatki, koszty najmu. Wnioskodawczyni dodała, że nie stać jej na nowe okna. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że po wybudowaniu ekranów akustycznych straciła część dochodów z tablicy reklamowej, od 2014 r. otrzymuje część opłaty za wynajem.
W sprawie zważono, co następuje.
Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy.
Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Żądanie przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego z urzędu jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.
Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak wynika z powołanych przepisów ciężar udowodnienia istnienia okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie spoczywa na stronie.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową K. G. uznać należy, iż nie jest uzasadnione przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Wskazać w tym zakresie należy, że wnioskodawcy nie można zaliczyć do osób ubogich, które nie posiadają źródeł dochodu, a nawet jeżeli takowe posiadają, to wystarczają im jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb bytowych. Wprawdzie wnioskodawczyni utrzymuje się emerytury w wysokości 980 zł., to jednak dochód ten jest powiększony o dochody z najmu reklamy i dzierżawy garażu. Łącznie wnioskodawczyni uzyskuje 2 880 zł. Posiada zatem stały dochód, dom o pow. 208 m2, nie ma nikogo na utrzymaniu, ponoszone wydatki są wydatkami typowymi, nie ma wśród nich wydatków szczególnych (np. zajęcia komornicze, alimenty), w końcu wnioskodawczyni posiada oszczędności. Z uwagi na powyższe uznano, że wnioskodawczyni nie kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy. Z tych względów wniosek nie został uznany za zasadny.
W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.