Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2006r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego – zwanej dalej kpa (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156 poz. 1118), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. po ponownym rozpatrzeniu sprawy umorzył postępowanie wszczęte z wniosku A. i M. G. w sprawie zakazu użytkowania i likwidacji samochodowego miejsca postojowego wydzielonego na działce nr ew. [...] położonej w P. przy ul. [...] stanowiącej własność B. i M. O. Organ wyjaśnił, iż podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2006r. przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w P. stwierdzono, że na działce nr [...] wykonany został pas terenu wzdłuż budynku mieszkalnego (o wymiarach [...] oraz [...]), wyłożony kamieniem polnym, ograniczony obrzeżami betonowymi oraz na długości [...] m utwardzony betonem.
Utwardzony teren oddalony jest 1 m od granicy z działką sąsiednią, należącą do A. i M. G. i wjeżdża się na niego z działki stanowiącej drogę publiczną (własność Gminy Miasta P.) przez element przesuwny w ogrodzeniu.
W ocenie organu I instancji utwardzony teren nie stanowi miejsca postojowego, w związku z czym nie podlega obowiązkowi zgłoszenia odpowiedniemu organowi (zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 10 Prawa budowlanego z 1994r.).
Nadto organ wskazał, iż B. i M. O. przedłożyli plan zagospodarowania swojej działki, zatwierdzony decyzją Starosty Powiatowego w P. z dnia [...] października 2003r. o pozwoleniu na budowę garażu blaszanego, na którym widoczne jest utwardzenie działki nr [...], wykonane od ściany budynku mieszkalnego do granicy działki sąsiedniej, będącej własnością A. i M. G. oraz istnienie elementu przesuwnego metalowego w ogrodzeniu tej posesji od strony działki nr [...] – stanowiącej własność Gminy Miasta P. Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyli A. i M. G., wnosząc o jej uchylenie.
Zarzucili organowi powiatowemu naruszenie przepisów art. 7, 8, 16, 12, 35, 36, 67 § 2 pkt 3 i 4 kpa.
W uzasadnieniu podali, że w dniu [...] marca 2002r. B. i M. O. wykonali dodatkowy wjazd - zjazd, z wewnętrznej drogi dojazdowej, tj. działki nr [...] (na co nie uzyskali zezwolenia zarządcy drogi) na swoją działkę i zamontowali zamykaną przesuwną bramę w linii ogrodzenia, za którą powstało miejsce postojowe dla samochodu ciężarowego i przyczepki samochodowej.
A. i M. G. stwierdzili, że organ I instancji był stronniczy przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy i świadomie manipulował przepisami procedury administracyjnej.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2006r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 83 ust. 2
Prawa budowlanego z 1994r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia podał, iż zgodnie z art. 3 ust. 7 Prawa budowlanego przez pojęcie "roboty budowlane" należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego co w konsekwencji prowadzi do wniosku, iż nie można B. i M. O. zarzucić naruszenia przepisów art. 28, 29, 30 ustawy Prawo budowlane, gdyż wyłożenie terenu kamieniem polnym nie może być zaliczone do żadnej z kategorii robót budowlanych.
Wyłożenie terenu kamieniem polnym, w ocenie organu II instancji nie było budową nowego obiektu budowlanego, zatem nie wymagało pozwolenia na budowę, bądź dokonania zgłoszenia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący A. i M. G. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.
Ponownie wskazali, iż organ dopuścił się szeregu uchybień w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Miejsce postojowe dla przyczepki i samochodu ciężarowego znajduje się w odległości 6 m od ich domu mieszkalnego. Dodatkowy zjazd wykonany został w dniu [...] marca 2002 r. bez zgody zarządcy drogi co narusza przepisy o drogach publicznych.
Także wykonana samowolnie brama narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym nie przewidziano wjazdu od strony drogi gminnej na działkę małżonków O. Działka Nr [...], będąca drogą gminną stanowi dojazd do działki Nr [...] stanowiącej ich własność zaś dodatkowy zjazd znacznie utrudnia im korzystanie z tej drogi.
Dodatkowo wyjaśnili, iż przedłożony przez inwestorów plan zagospodarowania działki Nr [...], zatwierdzony decyzją Starosty Powiatowego w P. z dnia [...] października 2003 r., o pozwoleniu na budowę garażu nie może w ich przekonaniu przesądzać o tym, że wykonane przez małżonków O. roboty są zgodne z prawem, gdyż plan ten jest tylko odzwierciedleniem istniejącego stanu rzeczy i nie jest decyzją administracyjną.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga została uwzględniona z przyczyn, które Sąd nie będąc związany granicami skargi, wziął pod uwagę z urzędu.
Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji zaakceptował oczywiste naruszenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. art. 105 kpa.
Umorzenie postępowania administracyjnego w oparciu o art. 105 § 1 kpa musi nastąpić wówczas, gdy postępowanie to z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika zaś, iż organ ten pomylił bezprzedmiotowość postępowania z bezzasadnością żądania strony.
Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 kpa oznacza brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego w związku z czym nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (vide: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2000r., s. 462). Natomiast bezzasadność żądania strony to brak przesłanek do uwzględnienia żądania strony.
W przeciwieństwie zatem do bezprzedmiotowości postępowania bezzasadność żądania strony musi być wykazana w decyzji załatwiającej sprawę co do istoty, a nie prowadzić do umorzenia postępowania, ponieważ jest to niezgodne z prawem uchylanie się organu od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.
Wprawdzie decyzje organów obu instancji zawierają w swoich uzasadnieniach elementy merytorycznej oceny żądania skarżącego, to jednak umorzenie przez organ I instancji postępowania administracyjnego w oparciu o przepis art. 105 § 1 kpa oznacza, że sprawa co do istoty nie została załatwiona (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2000r., IV SA 12/98, Lex 77609).
Dodatkowo wskazać należy, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2006r., uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005 r., którą już raz umorzono postępowanie administracyjne w sprawie zakazu użytkowania i likwidacji samochodowego miejsca postojowego na działce Nr [...] w P. Organ odwoławczy zobowiązał wówczas Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do uzupełnienia postępowania we wskazanym zakresie podkreślając, że zarówno wykonanie miejsca postojowego, jak i utwardzenie powierzchni działki wymaga dokonania zgłoszenia właściwemu organowi.
Ponownie rozpatrując sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wykonał wytycznych organu odwoławczego, w szczególności nie ustalił, daty wykonania wyżej wskazanych obiektów i robót budowlanych. Okoliczność ta ma podstawowe znaczenie w niniejszej sprawie zważywszy na nowelizację przepisów ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. dokonaną ustawą z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 718) m. in. art. 29 i 30 ustawy.
W świetle powyższych ustaleń, niezrozumiałe jest stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który jako organ odwoławczy stosownie do brzmienia przepisu art. 138 kpa wydając decyzję winien dokonać oceny zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodowego w aspekcie jego zupełności i dopiero na tej podstawie, w sposób umotywowany, wskazać, jakie okoliczności nie zostały udowodnione, bądź zgodnie z § 1 pkt 1 w/w artykułu utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.
W tej sytuacji wobec naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mających wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § pkt.1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję.
Ponadto na podstawie art. 152 w/w ustawy orzeczono jak w pkt II wyroku, natomiast orzeczenie o kosztach postępowania zapadło w oparciu o art. 200 powyższej ustawy.