Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2005 r. znak [...], działając na podstawie art. 111 § 1 w związku z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku D., J. i M. W., odmówił uzupełnienia postanowienia tego organu z dnia [...] marca 2005 r. znak [...] w przedmiocie odmowy podjęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...], którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...], nakazującą rozbiórkę budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego, znajdujących się na działce nr [...] we wsi N. i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do robót rozbiórkowych oraz ich ukończenia w części dotyczącej terminu wykonania nałożonych obowiązków i wyznaczono nowy termin: przystąpienia do robót rozbiórkowych na 6 tygodni od daty doręczenia decyzji, ukończenia robót rozbiórkowych na 5 miesięcy od daty doręczenia decyzji, w pozostałej części utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż pismem z dnia 4 kwietnia 2005 r. wnioskodawcy zażądali uzupełnienia postanowienia z dnia [...] marca 2005 r. w trybie art. 111 k.p.a. Wyjaśnił, że przepis ten normuje naprawianie wad postanowienia nieistotnych, które nie dają podstaw do jego uchylenia. Uzupełnienie postanowienia może dotyczyć rozstrzygnięcia lub pouczenia o środkach zaskarżenia bądź o uprawnieniu do wniesienia powództwa do sądu powszechnego. W ocenie organu, rozstrzygnięcie postanowienia z dnia [...] marca 2005 r. jest pełne, jego uzasadnienie jest klarowne i wyczerpujące, a pouczenie o środkach zaskarżenia – prawidłowe, zatem wniosek należy uznać za bezzasadny.
W dniu 16 maja 2005 r. D., J., M. i M. W. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej powyższym postanowieniem.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2005 r. znak [...], wydanym na podstawie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku D., J., M. i M. W., stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ zauważył, iż zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi, natomiast treść art. 111 k.p.a. nie przewiduje takiej możliwości. Podał, że wprawdzie w zaskarżonym postanowieniu błędnie wskazano, iż stronie przysługuje prawo wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednak samo pouczenie strony o możliwości zaskarżenia nie tworzy takiego uprawnienia.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli D., M., J. i M. W., zwracając się o jego uchylenie. Kwestionowanemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 6, 7, 8, 9 i 10 § 1 oraz art. 139 k.p.a. Zdaniem skarżących, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego pozostaje w bezczynności, gdyż zawiesił postępowanie administracyjne bez ich zgody, odmówił uzupełnienia postanowienia, a także odmówił ponownego rozpoznania sprawy.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 2169 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły.
Kontroli Sądu podlegało postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Stosownie do treści art. 111 § 1 k.p.a., strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Decyzja wymaga zatem uzupełnienia gdy jest niekompletna, a więc zawiera rozstrzygnięcie, które jest niepełne oraz nie zawiera pouczenia o zakresie i trybie jej weryfikacji lub też zamieszczone pouczenie nie daje pełnej informacji co do uprawnień strony. Na podstawie art. 126 k.p.a., "do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113...", co oznacza również prawo strony do żądania uzupełnienia postanowienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania.
Orzeczenie o uzupełnieniu decyzji (postanowienia) lub odmowie uzupełnienia nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona. W szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym) - por. wyrok WSA z dnia 12 listopada 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 1783/98 (OWSA 2002 r., Nr 1, poz. 23), wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 lipca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 1570/04, Lex nr 186593. Konsekwencją powyższego jest brak środków zaskarżenia, jakie przysługiwałyby stronie od decyzji uzupełniającej lub postanowienia o odmowie uzupełnienia, bowiem kontroli instancyjnej podlega wyłącznie decyzja, która objęta była wnioskiem o jej uzupełnienie. Podkreślić należy także, że zgłoszenie żądania uzupełnienia decyzji (postanowienia) przesuwa początek biegu terminu do wniesienia odwołania (zażalenia) na dzień doręczenia stronie odpowiedzi (decyzji uzupełniającej albo postanowienia o odmowie uzupełnienia – art. 111 § 2 k.p.a.).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż organ odwoławczy zasadnie wskazał na niezaskarżalność w administracyjnym toku instancji postanowienia o odmowie uzupełnienia postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2005 r. znak [...]. Prawidłowe jest również stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, iż samo pouczenie o możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia nie tworzy dla strony uprawnienia w tym przedmiocie. O ile błędne pouczenie w decyzji (postanowieniu) co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia (a takie nieprawidłowe pouczenie, dotyczące możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, znajduje się w postanowieniu Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2005 r. znak [...], jednak podkreślić należy, iż zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi.
Stosownie zaś do 142 k.p.a., postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji – takim rozstrzygnięciem jest natomiast postanowienie wydane w trybie art. 111 § 1 k.p.a. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu orzeczono w oparciu o art. 250 w/w ustawy.