Uzasadnienie
W skardze wniesionej w dniu 27 listopada 2012 r. S. K. zaskarżył decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej w miejscowości [...], gm. [...]. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. do czasu wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić po jego stronie do wyrządzenia w mieniu znacznej szkody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą.
Podsumowując, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi być we właściwy sposób umotywowany, tak aby rozpatrujący go sąd, nie musiał z urzędu dokonywać własnych ustaleń, założeń, czy też domniemań. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004).
W skardze inicjującej przedmiotowe postępowanie skarżący nie przedstawił żadnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia jego interesów następstw wykonania kontrolowanej decyzji, ograniczając uzasadnienie do ogólnikowego stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do wyrządzenia w jego mieniu znacznej szkody. Skarżący nie wyjaśnił, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda w jego mieniu, ani jakie byłyby jej rozmiary etc.
Na marginesie należy wskazać, że ochrona tymczasowa, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. odnosi się do aktów lub czynności, które generalnie nadają się do wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dotyczy zatem takiej sytuacji rodzajowej, w ramach której zaskarżony do sądu administracyjnego akt wywołuje lub może wywoływać skutki materialnoprawne. Procedurą wstrzymania może zatem być objęty akt, który podlega wykonaniu w drodze przymusu – w postępowaniu administracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 14 marca 2013 r., II OZ 171/13, Lex nr 1298169). W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie posiada takich cech.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.