Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 maja 2016r. starszy referendarz sądowy odmówił J. Z. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Postanowieniem z dnia 27 lipca 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprzeciwu J. Z. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia 17 maja 2016r., a zażalenie J. Z. na postanowienie z dnia 27 lipca 2016r. zostało odrzucone postanowieniem z dnia 14 września 2016r.
Zarządzeniem z dnia 11 października 2016r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016r. nr [...] w wysokości 100 złotych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Skarżący J. Z. po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi złożył w dniu 9 listopada 2016r. (data nadania w urzędzie pocztowym) na urzędowym formularzu kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2016r., po rozpoznaniu ww. wniosku J. Z. starszy referendarz sądowy odmówił zmiany postanowienia z dnia 17 maja 2016r. odmawiającego skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 lutego 2017r., po rozpoznaniu sprzeciwu J. Z. utrzymał w mocy postanowienie z dnia 29 grudnia 2016r.
J. Z. w dniu 20 marca 2017r. i dnia 19 kwietnia 2017r. (data nadania w urzędzie pocztowym) złożył wnioski o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
W tym stanie sprawy stwierdzono, co następuje:
Wnioski z dnia 20 marca 2017r. i z dnia 19 kwietnia 2017r. są kolejnymi wnioskami J. Z. o przyznanie prawa pomocy złożonymi w niniejszej sprawie, należy je więc traktować jako wnioski o zmianę postanowienia z dnia 17 maja 2016r. w trybie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, który to przepis stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy może być zmienione wyłącznie wówczas, gdy nastąpiło istotne pogorszenie sytuacji materialnej wnioskodawcy.
Zauważyć wobec tego trzeba, że wniosek J. Z. z dnia 20 marca 2017r. i dnia 19 kwietnia 2017r. zawiera tożsame argumenty i informacje, jak wniosek pierwotny z dnia 12 stycznia 2016r. oraz złożony wniosek w dniu 9 listopada 2016r.
Skoro skarżący przedłożył kolejne wnioski o przyznanie prawa pomocy, którego treść jest zbieżna z treścią uprzednio składanych wniosków rozpoznanych negatywnie, to merytoryczne rozpoznanie takich wniosków jest zbędne.
To zaś prowadzić musi do umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, na podstawie art. 249a p.p.s.a, zgodnie z którym jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W związku z powyższym na podstawie art. 249 a i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.