Uzasadnienie
W piśmie datowanym na dzień 5 lipca 2007r., uzupełnionym pismem datowanym na dzień 3 sierpnia 2007r. S. B. i M. D. wnieśli o "wznowienie postępowania w sprawie samowoli budowlanej na posesji przy ul. S. w W.". Doprecyzowując swoją skargę o wznowienie S. B. i M. D. wskazali, iż dotyczy ona sprawy o sygnaturze VII SA/Wa 95/06.
Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. B. i M. D. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygnaturze VII SA/Wa 95/06, ze względu na niedopuszczalność wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania.
W dniu 15 kwietnia 2008r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do sprawy o sygnaturze VII SA/Wa 95/06 wpłynął wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata do sporządzenia skargi kasacyjnej.
W związku z brakiem możliwości ustalenia w sposób jednoznaczny intencji strony skarżącej, tj. tego do której ze spraw strona skarżąca chciała złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 17 kwietnia 2008r. wezwano do sprecyzowania treści wniosku poprzez wskazanie, czy wniosek został złożony do sprawy VII SA/Wa 95/06, czy też został złożony do sprawy VII SA/Wa 269/08.
W piśmie z dnia 18 kwietnia 2008r. skarżący sprecyzowali, że wnoszą o przyznanie im prawa pomocy w obu ww. sprawach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy nie przysługuje stronie wobec oczywistej bezzasadności skargi.
Jak przyjęto w doktrynie, zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na jej uwzględnienie. Taka bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, bez dokonywania głębszej analizy prawnej, wyklucza możliwość uznania żądania skarżącego.
W przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie ma fakt, że niedopuszczalne jest wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Sądu wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania sądowego.
Niedopuszczalność dalszego wznowienia postępowania zachodzi natomiast niezależnie od podstaw je uzasadniających i czasu, kiedy one wystąpiły. W przedmiotowej sprawie zaistniała właśnie taka przesłanka niedopuszczalności skargi o wznowienie postępowania sądowego.
W postanowieniu z dnia 7 czerwca 2004r. OZ 143/2004 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że "...prawo pomocy nie przysługuje natomiast stronie wówczas, gdy pozostając nawet w niedostatku wnosi do sądu administracyjnego skargę oczywiście bezzasadną..." (Lex nr 220347). W niniejszej sprawie Sąd nie ma możliwości uznania żądania skarżących dotyczącego ponownego rozpoznania skargi o wznowienie postępowania, które zostało już prawomocnie zakończone.
Z powyższych względów, na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.