Uzasadnienie
Podczas rozprawy w dniu 14 lutego 2014 r. J. W. złożyła wniosek o wyłączenie od rozpoznawania sprawy VII SA/Wa 2666/12 sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Marii Tarnowskiej, argumentując to tym, iż w innej sprawie (o sygn. akt VII SA/Wa 1207/13) sędzia ta brała udział w wydaniu wyroku, z którego treścią skarżąca się nie zgadza. Ponadto skarżąca wyraziła przypuszczenie, iż pewne jej twierdzenia nie zostały odnotowane w protokole rozprawy. W ocenie skarżącej sędzia Maria Tarnowska naraziła ją na kłopoty związane z kasacją i koszty oraz przewlekłość postępowania sądowego i administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - p.p.s.a., niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.
Orzekając o wyłączeniu lub odmowie wyłączenia sędziego Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały takie okoliczności obiektywne, które uzasadniają odsunięcie sędziego od rozpoznawania sprawy.
Sąd stwierdził, że takie okoliczności nie zaistniały. Zarzuty skarżącej nie zasługują na uwzględnienie w niniejszym postępowaniu.
W zakresie prawidłowości sporządzenia protokołu rozprawy, zgodnie z art. 103 p.p.s.a. stronie przysługuje prawo do żądania sprostowania lub uzupełnienia protokołu na następnym posiedzeniu, nie później jednak niż w terminie trzydziestu dni od dnia posiedzenia, z którego sporządzono protokół.
Nie może być okolicznością uzasadniającą wyłączenie sędziego wydanie przez tego sędziego orzeczeń w innych postępowaniach sądowoadministracyjnych, z którymi skarżący się nie zgadza. Rozczarowanie, co do sposobu prowadzenia postępowania sądowego, czy też podjętych w jego ramach rozstrzygnięć nie może stanowić podstawy do wyłączenia sędziego na podstawie przesłanek wymienionych w art. 18, czy 19 p.p.s.a. Zarzuty odnoszące się do tej kwestii mogą być podnoszone w środkach odwoławczych od ewentualnych orzeczeń sądu I instancji, natomiast nie mogą one w żadnym razie stanowić podstawy do uwzględnienia tego rodzaju wniosku i wyłączenia w związku z tym konkretnego sędziego (por. stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 19 czerwca 2008 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 966/07, postanowieniu z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie o sygn. akt I OZ 612/08, postanowieniu z dnia 29 lutego 2008 r. w sprawie o sygn. akt I OZ 113/08 oraz postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2011 r. w sprawie o sygn. I OZ 291/11.
Dodatkowo wskazać należy, iż sędzia Maria Tarnowska złożyła oświadczenie datowane na 19 lutego 2014 r., z którego wynika, iż nie zachodzą w stosunku do niej okoliczności określone w art. 19 p.p.s.a., dające podstawę do wyłączenia od rozpoznawania w sprawie. W ocenie Sądu prawdziwość tego oświadczenia nie budzi żadnych wątpliwości, zatem wniosek o jej wyłącznie nie zasługuje na uwzględnienie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie o sygn. akt I OZ 167/11 oraz z dnia 30 listopada 2010 r. w sprawie o sygn. akt I OZ 896/10).
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 19 p.p.s.a., Sąd postanowił odmówić wyłączenia sędziego Marii Tarnowskiej od rozpoznawania niniejszej sprawy.