Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi T. G. na działania Prezydenta m. W., postanowieniem z dnia 1 grudnia 2011 r. odrzucił skargę.
Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2011r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał T. G. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów i ustanowienia adwokata.
W piśmie z dnia 22 lutego 2012 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. poinformowała o wyznaczeniu adwokata P. T. pełnomocnikiem z urzędu dla T. G. W dniu 12 marca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego adwokata P.T. o przyznanie kosztów pomocy prawnej z urzędu w wysokości sześciokrotnego minimalnego wynagrodzenia przewidzianego w przepisie § 18 ust. 1 pkt 2 ppkt b w zw. z § 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348 ze zm.). powiększonego o podatek VAT, w związku z nakładem pracy wykonanej w niniejszej sprawie. Adwokat w załączeniu przesłał opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Poinformował, że o ww. opinię przesłał skarżącemu oraz Okręgowej Radzie Adwokackiej. Dodał również, iż wypowiedział skarżącemu pełnomocnictwo do reprezentowania go w niniejszej sprawie.
W dniu 11 kwietnia 2012 r. wnioskodawca udzielił odpowiedzi na zarządzenie Sądu z dnia 2 kwietnia 2012 r. i oświadczył, że w niniejszej sprawie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu nie zostało zapłacone na jego rzecz wynagrodzenie w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348).
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit b) ww. rozporządzenia za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przysługuje 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1. Stawka minimalna w tego typu sprawach wynosi zgodnie z pkt 1 – 240 złotych.
W myśl § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, opłaty o których mowa w ust. 1, należy podwyższyć o stawkę podatku od towaru i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (23%).
Stosownie ponadto do § 20 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, powinien zawierać, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W niniejszej sprawie ustanowiony z urzędu pełnomocnik sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego przed Sąd w dniu 1 grudnia 2011r. postanowienia. Ponadto, złożony wniosek został uzupełniony i zawiera oświadczenie, o którym mowa w § 20 rozporządzenia.
W tej sytuacji zaistniały przesłanki uzasadniające uwzględnienie złożonego wniosku.
Jednocześnie biorąc pod uwagę argumentację adwokata co wysokości kwoty, która powinna być dla niego zasądzona, mając na względzie nakład pracy adwokata sporządzającego opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, Sąd uznał, że zasadnym będzie przyznanie wynagrodzenia w wysokości dwóch stawek minimalnych.
W konsekwencji obliczono, że w niniejszej sprawie adwokatowi należy się wynagrodzenie w wysokości 240,00 złotych (120 x 2) z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwotę 55,20 złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług – łącznie kwotę 295,20 złotych.
Z przytoczonych względów na podstawie art. 250 powołanej na wstępie ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.