Uzasadnienie
W dniu 11 września 2013 r. do Sądu wpłynął kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy Z. R., w którym skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Zarządzeniem z dnia 23 września 2013 r. wyjaśniono wnioskodawcy, iż w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego został rozpoznany zgodnie z jego żądaniem. Wobec powyższego zwrócono się do skarżącego z zapytaniem, czy podtrzymuje kolejny złożony w niniejszej sprawie wniosek z dnia 11 września 2013 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, a dodać trzeba, że w piśmie z dnia 20 sierpnia 2013 r. wnioskodawca oświadczył, iż rezygnuje z pełnomocnika z urzędu. Należało udzielić jednoznacznej odpowiedzi na powyższe, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 11 września 2013 r. w aktach sprawy.
Pismem z dnia 7 października 2013 r. wnioskodawca udzielił odpowiedzi ww. zarządzenie. Wskazał, że złożył odpowiednie wnioski w sprawie zwolnienia z kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika, i wnosi o kontynuowanie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., Sąd lub referendarz sądowy może – na wniosek strony - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z art. 245 § 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Prawo pomocy w zakresie częściowym stosownie do art. 245 § 3 p.p.s.a. obejmuje natomiast zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie pełnomocnika.
W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika, a więc o przyznanie prawa pomocy w całości. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 10 kwietnia 2012 r. (k-79) przyznano wnioskodawcy Z. R. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego, w pozostałym zakresie wniosek oddalono. Natomiast postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2013r. (k-213) zmieniono pkt 1 postanowienia Sądu z dnia 29 kwietnia 2013r. w ten sposób, że przyznano wnioskodawcy prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Z treści ww. postanowień wynika, że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został rozpoznany zgodnie z jego żądaniem.
Jednocześnie wskazać należy, że postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił już wniosek wnioskodawcy o ponowne ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W uzasadnieniu ww. postanowienia Sąd powołał postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 262/05 stwierdzające, że jeżeli pomimo ustanowienia pełnomocnika z urzędu stronie nie odpowiada sposób, w jaki jest ona reprezentowana to powinna swoje zastrzeżenia zgłosić odpowiednio uprawnionym organom korporacji zawodowych, a nie sądowi, gdyż nie może on wydać ponownego rozstrzygnięcia o przyznaniu prawa pomocy w postaci innego pełnomocnika, bowiem przyznane prawo pomocy zostało już skonsumowane. Po rozpoznaniu zażalenia Z. R. na powyższe postanowienie, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. akt II OZ 482/13 oddalił zażalenie uznając, że Sąd I instancji słusznie oddalił rozpoznawany wniosek w tym zakresie.
Zauważyć nadto należy, iż z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 22 sierpnia 2012r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Warszawie poinformowała wnioskodawcę, że brak jest podstaw do wyznaczenia nowego pełnomocnika w przedmiotowej sprawie.
Reasumując, wnioskodawcy w niniejszej sprawie zostało przyznane już prawo pomocy w zakresie całkowitym, a tym samym kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym należało na podstawie art. 245 § 2 i art. 243 § 1 p.p.s.a oddalić, co też Sąd w sprawie uczynił.