Uzasadnienie
Orzeczeniem lekarskim z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] lekarz [...] Centrum Medycyny [...] uprawniony do badań lekarskich osób kierujących pojazdami stwierdził u G. T. istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy określonej kategorii.
Od powyższego orzeczenia G. T. wniósł sprzeciw pismem z dnia 21 października 2010 r.
Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. znak [...] Rzecznik Praw Pacjenta na podstawie art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2009 r. Nr 52, poz. 417 ze zm.) zwrócił G. T. przedmiotowy sprzeciw.
Organ poinformował, iż zgodnie z § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz.
15) w przypadku, gdy pierwsze orzeczenie lekarskie wydał uprawniony lekarz zatrudniony w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy, podmiotem odwoławczym jest m.in. Akademia Medyczna w G. – [...] Centrum Medycyny [...], Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny. Natomiast zgodnie z § 13 ust. 2 tego rozporządzenia, orzeczenie podmiotu, o którym mowa powyżej, jest ostateczne.
Organ wskazał, że zgodnie z art. 31 ust. 9 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, przepisów dotyczących odwołań nie stosuje się w przypadku postępowania odwoławczego w odniesieniu do opinii i orzeczeń, uregulowanych w odrębnych przepisach. Podał, iż takim postępowaniem odwoławczym jest niewątpliwie postępowanie uregulowane w ww. rozporządzeniu Ministra Zdrowia.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe pismo wniósł G. T. Skarżący zwrócił się o nadanie biegu jego zaskarżeniu zgodnie z ustawą o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, a także o powołanie stosownej komisji.
W odpowiedzi na skargę Rzecznik Praw Pacjenta wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.
W myśl art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej ppsa:
§ 1. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
§ 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
§ 3. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
W niniejszej sprawie przede wszystkim zauważyć trzeba, że skargą do wojewódzkiego sądu administracyjnego została objęta czynność materialno-techniczna Rzecznika Praw Pacjenta w postaci zwrotu sprzeciwu wobec orzeczenia lekarskiego.
Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2009 r. Nr 52, poz. 417 ze zm.), pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy mogą wnieść sprzeciw wobec opinii albo orzeczenia określonych w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, jeżeli opinia albo orzeczenie ma wpływ na prawa lub obowiązki pacjenta wynikające z przepisów prawa.
Art. 31 ust. 2 cytowanej ustawy stanowi, że sprzeciw wnosi się do Komisji Lekarskiej działającej przy Rzeczniku Prawa Pacjenta, za pośrednictwem Rzecznika Praw Pacjenta, w terminie 30 dni od dnia wydania opinii albo orzeczenia przez lekarza orzekającego o stanie zdrowia pacjenta. Stosownie do ust. 3 tego przepisu, sprzeciw wymaga uzasadnienia, w tym wskazania przepisu prawa, z którego wynikają prawa lub obowiązki, o których mowa ust.
- 1. W przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 3 sprzeciw zwracany jest osobie, która go wniosła, zgodnie z art. 31 ust. 4.
Komisja Lekarska na podstawie dokumentacji medycznej oraz w miarę potrzeby po przeprowadzeniu badania pacjenta wydaje orzeczenie niezwłocznie, nie później niż 30 dni od dnia wniesienia sprzeciwu, o czym stanowi art. 31 ust. 5 ww. ustawy. Z regulacji zawartej w art. 31 ust. 7 wynika zaś wprost, że od rozstrzygnięcia Komisji Lekarskiej nie przysługuje odwołanie.
Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 31 ust. 8 ww. ustawy, do postępowania przed Komisją Lekarską nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, iż uprawnienia kontrolne sądów administracyjnych zostały wyłączone w przypadku prawa pacjenta do zgłoszenia sprzeciwu. A zatem, czynności Rzecznika Praw Pacjenta w zakresie wykonywania formalnej kontroli sprzeciwu także nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej.
Rozpatrzenie sprzeciwu przez Komisję Lekarską, jak również jego zwrot przez Rzecznika Praw Pacjenta na podstawie art. 31 ust. 4 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, nie następuje w formie będącej innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Przez akty lub czynności organu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a. należy rozumieć działania materialno-techniczne podjęte przez organy administracji publicznej w sprawach o charakterze publicznoprawnym, w stosunku do indywidualnie oznaczonych podmiotów, dotyczące stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, wynikających z przepisu prawa powszechnie obowiązującego, dla załatwienia których nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia administracyjnego.
Skoro akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, to konieczne jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek. Musi więc istnieć ścisły związek między takim przepisem, a aktem lub czynnością, która dotyczy uprawnienia lub obowiązku. W przypadku pisma Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] listopada 2010 r. w przedmiocie zwrotu sprzeciwu związek ten nie istnieje.
Z tego względu przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).