Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 października 2013 r. K. Z. wniósł skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...], umarzającą w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie umorzenia opłaty legalizacyjnej w wysokości 50.000 zł z tytułu samowolnej budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego.
Skarżący w skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji.
Motywując swój wniosek wskazał, iż zaskarżona decyzja jako ostateczna spowoduje w sytuacji braku zapłaty przez skarżącego sumy 50.000 zł obowiązek dokonania rozbiórki obiektu, to jest przyczyni się do powstania nieodwracalnych następstw i w zasadzie dalszej bezprzedmiotowości postępowania w świetle nieistnienia samowolnej budowli. Przede wszystkim zaś wyrządzi skarżącemu znaczną szkodę w sferze majątkowej. Ewentualne uwzględnienie skargi skutkować będzie natomiast możliwością kontynuowania budowy, w istniejącym stanie faktycznym. Zdaniem skarżącego, wziąwszy pod uwagę zarówno nakład środków poczynionych przez skarżącego na dotychczasowe prace budowlane, jak również czas trwania ewentualnych postępowań w tym zakresie, zasadnym jest pozostawienie spornej inwestycji na aktualnym etapie budowy do czasu wydania przez sąd administracyjny wyroku w niniejszej spawie.
Ponadto, wszelkie wykonane do chwili obecnej prace budowlane są zgodne z projektem budowlanym, zasadami sztuki budowlanej jak również nie wykraczają w sposób nieuprawniony w sferę zasad dotyczących ochrony środowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Wskazać należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania.
Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis, W-wa 2004, str. 122). Wykonaniu podlegają akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów.
Biorąc po uwagę powyższe rozważania, stwierdzić należy, że objęte rozpoznawanym wnioskiem decyzje ze swej istoty nie podlegają wykonaniu, gdyż nie nakładają na stronę żadnego obowiązku, jak również nie przyznają jej żadnego uprawnienia, są one rozstrzygnięciem stricte procesowym. Nie powodują więc bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ww. ustawy.
Skoro więc zaskarżony akt nie należy do grupy aktów administracyjnych podlegających wykonaniu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji, należy uznać za niezasadny.
Fakt istnienia niekorzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniesienie wniosku o wstrzymanie wykonalności.
W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.