Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 listopada 2017 r. starszy referendarz sądowy odmówił skarżącemu – Z. P. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 stycznia 2018 r., po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącego, na podstawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 17 listopada 2017 r.
Pismem z dnia 18 stycznia 2018 r. skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie z dnia 12 stycznia 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie wyjaśnić należy, że z uwagi na treść pisma skarżącego z dnia 18 stycznia 2018 r. Sąd zakwalifikował ww. pismo skarżącego jako zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 12 stycznia 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 17 listopada 2017 r. odmawiające skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Zażalenie jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Zgodnie z przyjętą w postępowaniu sądowoadministracyjnym regułą, wyrażoną w art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w wypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a.
Zażalenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, kiedy ustawa wyraźnie stanowi o możliwości jego wniesienia. Jeśli ustawa przewiduje wydanie postanowienia czy zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że na takie postanowienie lub zarządzenie przysługuje zażalenie, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne (tak m.in. H. Knysiak-Molczyk w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 581).
Stosownie do art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2 ww. przepisu). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
Wobec powyższego stwierdzić należy, że postanowienia wydane przez wojewódzkie sądy administracyjne, na podstawie art. 260 p.p.s.a., są prawomocne i nie służą od nich żadne środki zaskarżenia. Prawo do wniesienia zażalenia na takie rozstrzygnięcie nie wynika również z żadnego przepisu szczególnego.
Należy również wyjaśnić, że Sąd w piśmie z dnia 15 stycznia 2018 r. poinformował skarżącego, że na postanowienie z dnia 12 stycznia 2018 r. nie przysługuje środek zaskarżenia.
Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że postanowienie Sądu z dnia 12 stycznia 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 17 listopada 2017 r. odmawiające skarżącemu przyznania prawa pomocy - nie podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a zatem zażalenie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.