Uzasadnienie
Skarżący – A. B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...]. Przedmiotową decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2013 r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na dz. ew. nr [...] oraz częściach działek nr ew. [...] i [...] przy ul. S. i O. w W. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...]. Skarżący wskazał, że brak wstrzymania wykonalności przedmiotowej decyzji będzie miało nieodwracalne skutki i spowoduje powstanie po jego stronie szkody. Wniosek nie zawierał odrębnego uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004).
W orzecznictwie wskazuje się jednak, że aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, iż w sprawie zachodzą określone w nim przesłanki (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r. sygn. II GSK 2060/11, postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r. sygn. II GSK 1799/11, postanowienie NSA z dnia 3 października 2011 r. sygn. FSK 1427/11).
W niniejszej sprawie strona skarżąca nie uzasadniła należycie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przez pryzmat wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podniesione w uzasadnieniu okoliczności, iż wykonanie decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] tj. wybudowanie budynku, spowoduje nieodwracalne skutki, są zbyt ogólnikowe. Należy zauważyć, że ze swej natury decyzje dotyczące pozwolenia na budowę zmieniają stan rzeczy i mogą spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków, jednakże skutki te należy szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie ich w stosunku do składającego dany wniosek. Zaistnienia takich skutków skarżący we wniosku nie przedstawiła. Ponadto Sąd, będąc właściwy do rozpoznania skargi, nie może działać mając na uwadze wyłącznie interesy jednej ze stron, albowiem mogłoby to rodzić zarzut braku bezstronności.
W niniejszej sprawie uwzględniając interesy wszystkich stron postępowania w uznaniu Sądu nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy bowiem zaznaczyć, że prowadzenie przez inwestora prac budowlanych, zanim Sąd rozstrzygnie wniesioną skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. – odbywa się na wyłączne ryzyko inwestora, który powinien być świadomy, że niekorzystne dla niego rozstrzygnięcie wiązać się może z wszczęciem odpowiedniej procedury.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.