Uzasadnienie
UZASZADNIENIE
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] postanowieniem znak [...] wydanym [...] listopada 2007r. na podstawie art. 106 kpa po rozpatrzeniu wniosku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], zaliczył inwestycję pn. budynek produkcyjny z częścią socjalno - biurową oraz wiatą usytuowane na działce nr ew. [...] w [...] do kategorii uciążliwości VIII i wobec tego odmówił uzgodnienia lokalizacji tej inwestycji na działce [...].
W uzasadnieniu organ podał, że zgodnie z § 10 ust 2 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 3 lipca 1980r. o warunkach technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki, przedmiotowy zakład produkcyjny należy zakwalifikować do kategorii V III – tj. obiekty i urządzenia bardzo uciążliwe. Minimalna odległość tego typu obiektów budowlanych od budynków mieszkalnych i innych w których znajdują się pomieszczenia na pobyt ludzi powinna wynosić 50m.
Z planu zaś wynika, że budynki zakładu usytuowane są w bliższej odległości tj. od 5–ciu do 45m od budynków na sąsiadujących działkach.
Zdaniem organu lokalizacja zakładu nie spełnia wymagań (obowiązujących w okresie jego realizacji) przepisów rozporządzeniem z 3 lipca 1980r.
Zażalenie na to postanowienie złożył P. R. Po rozpatrzeniu zażalenia Główny Inspektor Sanitarny postanowieniem znak [...] wydanym [...] października 2008r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że organ I instancji nie wyjaśnił na jakiej podstawie przyjął, że przedmiotowy budynek został wybudowany w latach 1975 – 1985. Organ podniósł, że przywołane rozporządzenie Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki obowiązywało od 1 stycznia 1981r. do 31 marca 1995r. a następnie zostało uchylone rozporządzeniem z 14 grudnia 1994r.
Przepis § 330 rozporządzenia z 1994r. stanowi, że przepisów nie stosuje się, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę lub zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych, w związku z tym – zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie nie można zastosować przepisów rozporządzenia Ministra z 3 lipca 1980 gdyż na wybudowanie przedmiotowego budynku nie została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, co oznacza, że organ I instancji wydał postanowienie bez podstawy prawnej.
Organ nadto podkreślił, że w sytuacji już wybudowanego obiektu można ustalić jego szkodliwe oddziaływanie na środowisko za pomocą stosownych pomiarów i badań.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła M. W. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 7, 77, 80 i 138 § 1 pkt 2 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej jest przez Sądy administracyjne sprawowana pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie zaś art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
Skarga jest zasadna.
Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego wydane [...] października 2008r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylające postanowienie I instancji odmawiające uzgodnienia lokalizacji inwestycji polegającej na budowie budynku produkcyjnego na działce nr [...] w miejscowości [...] i umarzające postępowanie I instancji.
Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia jest art. 138 § 1 pkt 2 kpa.
Zgodnie z jego treścią organ odwoławczy wydaje decyzję (postanowienie) w której uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, bądź uchylając to rozstrzygnięcie umarza postępowanie pierwszej instancji.
Uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji kasacyjnej, tj. uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w pierwszej instancji powoduje, że organ drugiej instancji nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Organ odwoławczy nie ma jednak swobody w wyborze takiego sposobu zakończenia postępowania, a ograniczenie to związane jest z wystąpieniem okoliczności powodujących bezprzedmiotowość postępowania przed pierwszą instancją. Przy czym należy zwrócić uwagę, iż uchylenie zaskarżonej decyzji (postanowienia) i umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji będzie możliwe wówczas, gdy postępowanie to było bezprzedmiotowe przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia czyli istniały podstawy do jego umorzenia przez organ pierwszej instancji. W sytuacji, gdy nie wystąpią przesłanki bezprzedmiotowości wspomnianego postępowania, organ odwoławczy obowiązany jest sprawę rozstrzygnąć merytorycznie, a w przypadku, gdy zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w całości lub w znacznej części wydać decyzję (postanowienie) kasacyjne i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Wspomniany art 138 § 1 pkt 2 k.p.a. nie określa przesłanek umorzenia postępowania, wobec powyższego należy ich poszukiwać w treści art 105 k.p.a.
Zgodnie z art. 105 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania (§ 1). Organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym (§_2). Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że bezprzedmiotowość postępowania wystąpi, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.
W rozpatrywanej sprawie Główny Inspektor Sanitarny nie wykazał przesłanek bezprzedmiotowości postępowania w I instancji uniemożliwiając sądowi dokonanie kontroli wydanego rozstrzygnięcia i naruszając w ten sposób art. 138 § 1 pkt 2 kpa.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.