Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 marca 2010 r. L. B. wniosła sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2010 r. odmawiającego przyznania jej prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Mając na uwadze, iż zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej jako p.p.s.a.) wobec wniesienia sprzeciwu od postanowienia wydanego przez referendarza sądowego, postanowienie to traci moc, dlatego sprawa podlega ponownemu rozpoznaniu.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy.
Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym dotyczącym w niniejszej sprawie zwolnienia z kosztów sądowych i ustanowienia adwokata następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jak wynika z powołanych przepisów ciężar udowodnienia istnienia okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie spoczywa na stronie.
W niniejszej sprawie wnioskodawczyni wykazała, że znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej ją do przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu.
Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem i dwojgiem dzieci.
Wnioskodawczyni podała, że obecnie przebywa w K. jednak ze względu na swój stan zdrowia oraz konieczność stałego leczenia i rehabilitacji nie jest w stanie pracować. Oświadczyła, że z tego względu jedynym żywicielem rodziny od lipca 2005 r. jest mąż uzyskujący dochód z tytułu zatrudnienia w wysokości 10.786,00 złotych miesięcznie. Wskazała, że dzieci nie uzyskują żadnego dochodu, gdyż jeszcze się uczą. Podała, że posiada mieszkanie o powierzchni 90 m ² oraz budynek będący przedmiotem sprawy.
Wskazała, że z uzyskiwanego miesięcznego dochodu męża ponoszą miesięczne koszty stałe wśród których wymieniła opłaty za mieszkanie w wysokości 3.453,00 złotych, energię elektryczną i wodę w wysokości 541,00 złotych, gaz w wysokości 400,00 złotych, leczenie w wysokości 1.760,00 złotych, samochód i paliwo niezbędne na dojazd do pracy w wysokości 870,00 złotych, wyżywienie w wysokości 1.325,00 złotych, podatek w wysokości 1.880,00 złotych, telefon w wysokości 300,00 złotych, telewizor i opłatę za internet w wysokości 267,00 złotych, co łącznie daje kwotę w wysokości 10.796,00 złotych.
W złożonym sprzeciwie skarżąca podniosła, iż mieszkanie w którym przebywa w K. o powierzchni 90 m ² wynajmuje i dlatego nie można go zaliczyć do majątku. Dodała, iż razem z mężem często opłaca tylko częściowo rachunki przesuwając resztę należności na późniejszy termin, co uzależnione jest od wysokości kosztów poniesionych na leczenie i zakupu lekarstw. Oświadczyła, iż w niniejszej sprawie wpis sądowy od skargi w wysokości 200,00 złotych uiściła jej siostra.
Oceniając sytuację finansową wnioskodawczyni z uwzględnieniem okoliczności podniesionych w sprzeciwie uznano, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu.
Celem zapewnienia wnioskodawczyni prawa do Sądu, w tym do wniesienia skargi kasacyjnej przyznano jej prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Rozstrzygnięcie takie zabezpiecza bowiem prawo do Sądu, a jednocześnie nie skutkuje przerzuceniem na współobywateli konieczności ponoszenia pełnych kosztów prowadzonego postępowania sądowego. Z ich bowiem środków pochodzą dochody budżetu państwa, z których pokrywa się koszty postępowania sądowego w razie zwolnienia skarżącej z obowiązku ich ponoszenia.
Jednocześnie stwierdzono, że wnioskodawczyni utrzymująca się przy pomocy męża posiadającego stały dochód miesięczny w wysokości 10.786,00 złotych pomimo ponoszonych wydatków będzie w stanie ponieść koszty sądowe samodzielnie i w tym zakresie wniosek oddalono. Zauważyć bowiem należy, że wysokość wydatków wyszczególnionych przez wnioskodawczynię w każdym miesiącu może kształtować się inaczej. Wskazać bowiem należy, że strona wnosząc sprawę do Sądu winna w procedurze planowanych wydatków uwzględnić również środki na poniesienie kosztów sądowych i poczynić konieczne na ten cel oszczędności. Dla wydatków związanych z prowadzeniem procesu strona powinna znaleźć pokrycie w swych dochodach oraz poprzez odpowiednie ograniczenie innych wydatków nie będących niezbędnymi do utrzymania.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.