Uzasadnienie
Skarżąca S. Z. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
Mocą postanowienia Starszego referendarza sądowego z dnia 21 grudnia 2015 r. wnioskodawczyni została zwolniona i obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w sprawie. Moc tego postanowienia rozciąga się na całe postępowanie sądowe, zatem postępowanie w tym zakresie zostało na podstawie art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., umorzone, gdyż ponowne rozpoznanie wniosku w tym zakresie stało się zbędne. Niniejszy wniosek rozpoznano zatem tylko w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
We wniosku skarżąca podaje, że gospodarstwo domowe prowadzi z matką. Rodzina wnioskodawczyni utrzymuje się z dochodów wnioskodawczyni z umowy zlecenia (około 1 300 zł.) i emerytury matki wnioskodawczyni (1 028 zł.) w łącznej wysokości 2 328 zł. Wnioskodawczyni podała, że pokrywa z matką wspólnie koszty mieszkaniowe i inne opłaty (czynsz 714 zł., energia elektryczna 196,20 zł., telefon 55 zł., media 134 zł.). Wnioskodawczyni posiada kredyt zaciągnięty w celu opłacania studiów w wysokości 5 000 zł. Miesięczna rata wynosi 330 zł. Wnioskodawczyni mieszka w mieszkaniu o pow. 82 m2. Do wniosku rozpoznanego postanowieniem z dnia 21 grudnia 2015 r. dołączono wyciąg z rachunku bankowego, kopię dokumentu PIT37 wnioskodawczyni za 2014 r., kopię dokumentu PIT 40A matki wnioskodawczyni za 2014 r. oraz kopię wezwania do zapłaty z 9 czerwca 2015 r. na kwotę 8 135,94 w stosunku do spółdzielni mieszkaniowej, które to dokumenty uwzględniono również podczas rozpoznawania niniejszego wniosku.
W sprawie zważono, co następuje.
Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i rodziny.
Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową wnioskodawczyni uznać należy, iż uzasadnione jest przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Wnioskodawczyni utrzymuje się z środków z pracy na umowę zlecenie, dodatkowo matka wnioskodawczyni uzyskuje świadczenie z ZUS. Łącznie dochód w rodzinie wynosi 2 328 zł., który obciążony jest spłatą kredytu zaciągniętego na ukończenie studiów. Po opłaceniu niezbędnych wydatków wnioskodawczyni z matką pozostaje około 900 zł. na żywność i bieżące wydatki. W tej sytuacji uznano, że wnioskodawczyni po opłaceniu niezbędnych życiowych (koniecznych) wydatków nie jest w stanie samodzielne ponieść kosztów sprawy, w tym samodzielnego opłacenia kosztu profesjonalnego pełnomocnika. Tym samym wniosek o przyznanie prawa pomocy uznano za zasadny.
Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji.