Uzasadnienie
W dniu 30 listopada 2007r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga Starosty T. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007r. znak: [...] wraz z wnioskiem o jego wstrzymanie. Wniosek strona skarżąca uzasadniła wysokością kary i szkodą jaka może zaistnieć po jej uiszczeniu.
Powyższym postanowieniem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007r znak: [...], nakładające na Starostę T. karę pieniężną w wysokości 21.000 złotych za 42 dni zwłoki w wydaniu decyzji z dnia [...] września 2006r. znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. Ł. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z pokojami gościnnymi na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...] w M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności o których mowa w § 1 ww. artykułu, jeżeli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zaznaczyć należy, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
W niniejszej sprawie podniesione przez stronę skarżącą okoliczności do takich konsekwencji jakich dotyczy art. 61 § 3 ww. ustawy nie prowadzą, a charakter i zakres zaskarżonego postanowienia nie wywołuje bezpośrednich skutków, o których mowa w wyżej powołanym przepisie. Świadczenie pieniężne z natury rzeczy nie jest skutkiem nieodwracalnym, bowiem istnieje możliwość jego zwrotu.
W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że nie jest zasadnym zastosowanie w niniejszej sprawie środka w postaci wstrzymania wykonania postanowienia.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 powołanej na wstępie ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.