Uzasadnienie
Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania J. M., decyzją z dnia [...] [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] zawierającą dla B. S.A. pozwolenie na budowę budynków jednorodzinnych na działce nr [...], stanowiących etap II B kompleksu budynków wraz z częścią usługową i infrastrukturą "Park W." (działki nr [...] – [...]) przy [...] i ul. [...] w W. Jak wskazał organ odwoławczy, zainteresowana w dniu 5 maja 2009 wystąpiła do organu I instancji o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...], gdyż bez własnej winy, będąc następcą prawnym właścicieli sąsiadującej nieruchomości nr [...], nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym o pozwolenie na budowę. O decyzji organu I instancji zainteresowana dowiedziała się w dniu 30 września 2008 r., kiedy potwierdziła odbiór pisma Biura Architektury informującego o wydaniu pozwolenia.
Złożenie wniosku w wznowienie w dacie [...] wskazuje na naruszenie terminu z art. 148 § 2 kpa, co było podstawą wydania decyzji odmawiającej wznowienia postępowania i brak jest podstaw do uchylenia tej decyzji.
Skargę sądową na powyższą decyzję wniosła J. M., wnosząc o jej uchylenie jako naruszającej jej interes prawny. Skarżąca przyznała, że do chwili obecnej nie zostało zakończone postępowanie o zasiedzenie nieruchomości, więc nie jest w stanie wylegitymować się tytułem prawnym, ale już w 1993 r. została uznana za stronę postępowania o nieważność decyzji komunalizującej większy obszar w skład którego wchodzi nie tylko działka nr [...] do której wysuwa roszczenia, ale także teren na którym zlokalizowana jest przedmiotowa budowa. Gdyby unieważniono decyzje i inne akty prawne, inwestor straciłby prawo do wykonywania inwestycji na tym terenie.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sprawujący kontrolę działalności administracji publicznej, sąd administracyjny bada czy organ administracji publicznej orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Tylko w przypadku takiego naruszenia prawa skarga podlega uwzględnieniu.
W przedmiotowej sprawie taki przypadek nie zachodził. Stosownie do treści art. 148 § 1 i 2 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu I instancji w terminie 1 miesiąca od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej postawę do wznowienia postępowania, zaś gdy wznowienie miałoby nastąpić z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa – termin ten biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej tą decyzją, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością, wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa.
Wznowienie postępowania stanowi wyjątek od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 § 1 kpa i dopuszczalne jest tylko i wyłącznie w przypadkach wskazanych i szczegółowo opisanych w rozdziale 12 kpa, art. 145 – 153.
Wznowienie postępowania jako instytucja proceduralna przejawia się w dwóch fazach.
W fazie pierwszej właściwy organ (to jest zgodnie z art. 150 § 1 kpa organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji), bada czy zachodzą łącznie formalne przesłanki do wydania, na podstawie art. 149 § 1 kpa, postanowienia o wznowieniu postępowania, to jest:
- – czy wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od strony,
- – czy decyzja, której dotyczy wniosek, jest ostateczna,
- – czy podanie o wznowienie postępowania złożone zostało z zachowaniem terminów określonych przepisem art. 148 § 1 i 2 kpa,
- – czy żądanie wznowienia oparte jest na powołaniu enumeratywnie wyliczonych przepisem art. 145 § 1 kpa przyczyn wznowienia.
Należy podkreślić, że dopiero po ustaleniu, ze zaszły łącznie wszystkie wyżej wymienione formalne przesłanki do wznowienia postępowania, organ obowiązany jest wydać postanowienie o wznowienie postępowania, o którym mowa w art.. 149 § 1 kpa i przystąpić do drugiej fazy postępowania wznowieniowego, to jest przeprowadzić postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, zgodnie z przepisami art. 149 § 2 kpa.
Brak choćby jednej z przesłanek prowadzi do odmowy wznowienia postępowania. Odmowa wznowienia postępowania następuje, zgodnie z przepisami art. 149 § 3 kpa, w formie decyzji.
Jak wynika z akt sprawy skarżąca wiadomość o decyzji o pozwoleniu na budowę powzięła w dniu 30 września 2008 (potwierdzenie odbioru pisma Biura Architektury). Zgodnie z art. 148 § 2 kpa termin na złożenie wniosku o wznowienie upływał dla skarżącej 30 października 2008 r. Złożenie tegoż wniosku 5 września 2009 r., a więc prawie po upływie 12 miesięcy stanowiło naruszenie wymogu proceduralnego dla skuteczności tej czynności procesowej i było podstawą zastosowania art. 149 § 3 kpa. Trafnie więc organ odwoławczy stwierdził brak podstaw prawnych do uchylenia decyzji organu I instancji, a wobec zgodności z przepisami decyzji odwoławczej, skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270).