Uzasadnienie
D. W. i M. W. po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie sygn. VII SA/Wa 2010/16 złożyli na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wskazali, że wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe i utrzymują się z dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytur i dodatku pielęgnacyjnego w łącznej wysokości 3047 zł netto miesięcznie. Skarżący oświadczyli, że są współwłaścicielami działek nr [...] i [...] w [...], natomiast domu, mieszkania, innych nieruchomości nie posiadają. Wskazali, że koszty utrzymania mieszkania wynoszą 500 zł miesięcznie, na leki wydają około 800 zł, koszty postępowań sądowych to ponad 1000 zł miesięcznie.
Pismem z dnia 20 października 2016 r. wezwano skarżących do uzupełnienia danych przedstawionych w złożonym wniosku. D. W. i M. W. odnieśli się do ww. wezwania pismem z dnia 16 listopada 2016 r.
Postanowieniem z dnia 21 marca 2017 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącym prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, uznając, że na podstawie udzielonych przez skarżących w złożonym wniosku oraz w piśmie z dnia 16 listopada 2016 r. informacji nie jest możliwe ustalenie ich rzeczywistej sytuacji finansowej i możliwości płatniczych.
Od powyższego postanowienia D. W. i M. W. złożyli sprzeciw.
Postanowieniem z dnia 9 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprzeciwu, utrzymał w mocy postanowienie z 21 marca 2017 r.
D. W. i M. W. w dniu 8 września 2017 r. złożyli na urzędowym formularzu kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje:
Zauważyć przede wszystkim trzeba, że kolejny wniosek D. W. i M. W. o przyznanie prawa pomocy należy traktować jako wniosek o zmianę postanowienia z dnia 21 marca 2017 r. w trybie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), który to przepis stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.
Orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy może być zatem zmienione, musi jednak nastąpić zmiana okoliczności sprawy (stanu majątkowego strony i jej możliwości płatniczych), które stanowiły podstawę wcześniejszego orzeczenia. Ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy może być zatem uwzględniony wówczas, gdy nastąpiło istotne pogorszenie sytuacji materialnej wnioskodawcy.
Zauważyć wobec tego trzeba, że w kolejnym wniosku D. W. i M. W. wskazali, że wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe i utrzymują się z dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytur w łącznej wysokości 3071 zł netto miesięcznie. Skarżący oświadczyli, że są współwłaścicielami działek nr [...] i [...] w [...] o łącznej powierzchni 2488 m2, natomiast domu, mieszkania, innych nieruchomości nie posiadają. Wskazali, że koszty utrzymania mieszkania wynoszą 500 zł miesięcznie, na leki wydają około 800 zł, koszty postępowań sądowych to ponad 1000 zł miesięcznie.
Dokonując oceny kolejnego wniosku D. W. i M. W. stwierdzić zatem trzeba, że skarżący nie wykazali żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że w okresie pomiędzy złożeniem pierwotnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, a wnioskiem z dnia 8 września 2017 r., nastąpiło pogorszenie ich sytuacji finansowej. Brak jest więc podstaw do zmiany postanowienia z dnia 21 marca 2017 r., którym odmówiono przyznania skarżącym prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 165 oraz art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.