Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 listopada 2013r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał D. S. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
W piśmie z dnia 27 grudnia 2013r. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie poinformowała o wyznaczeniu adwokata R. R. pełnomocnikiem z urzędu dla D.S.
Wyrokiem z dnia 11 marca 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi D. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] lipca 2013r., znak: [...] oddalił skargę.
W wyroku w pkt 2 Sąd przyznał również ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata R. R. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 złotych w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240,00 złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 złotych.
Od powyższego wyroku skarżący reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu wniósł skargę kasacyjną. W skardze kasacyjnej pełnomocnik z urzędu wniósł m.in. o pozostawienie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za obie instancji Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Oświadczył, że koszty te nie zostały płacone w całości lub w części.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 lutego 2016r. sygn. akt
II OSK 1470/14 oddalił skargę kasacyjną i odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
Z protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynika, że w imieniu skarżącego na rozprawę stawił się adwokat R. R. podtrzymując argumenty zawarte w skardze kasacyjnej i wnosząc o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu.
W dniu 10 marca 2016r. wpłynęło pismo adwokata R. R. w którym wniósł o przyznanie wynagrodzenia za reprezentowanie skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie oraz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Adwokat R. R. oświadczył, że koszty pomocy prawnej świadczone z urzędu skarżącemu w obu instancjach nie zostały przez nikogo i w żadnym zakresie opłacone.
W niniejszej sprawie zważono co następuje:
Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W przypadku adwokatów regulacje powyższe znajdują się w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r., poz. 461). Jego stosowanie w niniejszej sprawie związane jest z brzmieniem przepisu przejściowego – § 22 nowego Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r.
w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015r. poz. 1801), który do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia nakazuje zastosowanie przepisów dotychczasowych do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a Rozporządzenia z dnia 28 września 2002r. za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120,00 złotych. W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia, stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja czy też postanowienie Urzędu Patentowego - wynoszą 240 zł.
Zgodnie zaś § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przed adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Obecnie stawka ta wynosi 23 %.
Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, stosownie do § 20 ww. rozporządzenia, powinien ponadto zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W niniejszej sprawie ustanowiony z urzędu adwokat R. R. reprezentował skarżącego w pierwszej i drugiej instancji. Za udział w postępowaniu w pierwszej instancji koszty nieopłaconej pomocy prawnej zostały przyznane w wyroku Sądu z dnia 11 marca 2014r. i wypłacone zostało mu wynagrodzenie w kwocie 295,20 zł. Na obecnym etapie sprawy pomoc prawna sprowadza się do zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, która polegała na sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej od wyroku sądu I instancji. Pełnomocnik z urzędu reprezentował również skarżącego na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zawiera ponadto oświadczenie, o którym mowa w § 20 rozporządzenia z dnia 28 września 2002r.
W sprawie zaistniały zatem przesłanki uzasadniające przyznanie wynagrodzenia adwokatowi R. R. za pomoc prawną udzieloną skarżącemu w postępowaniu przed sądem II instancji w wysokości 75% stawki minimalnej, określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia (która wynosi 240 złotych). Na mocy § 2 ust. 3 rozporządzenia ustalona opłata ulega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Mając powyższe na uwadze w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.