Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 lutego 2014 r. przyznano L. W. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w [...] pełnomocnikiem skarżącej wyznaczyła adw. J. M. Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził w części nieważność zaskarżonej przez L. W. uchwały Rady [...]. W dniu 21 listopada 2017 r. w trakcie rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku aplikant adwokacki działający z upoważnienia adw. J. M. złożył wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one opłacone w całości ani w części.
W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W odniesieniu do adwokatów powyższe zasady od dnia 2 listopada 2016 r. określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Jednakże na mocy § 22 tego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W związku z tym, że postępowanie przed sądem I instancji zostało wszczęte skargą L. W. wniesioną w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.), należało ustalić należne adwokatowi wynagrodzenie za reprezentowanie skarżącej w oparciu o przepisy tego rozporządzenia.
Jak wynika z akt sprawy, wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej adw. J. M. i działający z jego upoważnienia aplikanci adwokaccy kilkukrotnie zapoznawali się z aktami sprawy. Zarówno na rozprawie w dniu 3 lipca 2014 r., która została odroczona, jak i na poprzedzającej wydanie wyroku rozprawie w dniu 21 listopada 2017 r., stawił się aplikant adwokacki działający z upoważnienia adw. J. M. W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie innej aniżeli wymienione w pkt a i b wynosi 240 zł. Stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług.
W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.