Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2011r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał I. D. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
W dniu 17 marca 2011r. wpłynęło do Sądu pismo z Okręgowej Izba Radców Prawnych w W. informujące, iż do niniejszej sprawy dla I. D. wyznaczony został pełnomocnik w osobie radcy prawnego A. N..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w dniu 22 czerwca 2011r. wydał wyrok, którym skargę I. D. oddalił. Na rozprawie w dniu 22 czerwca 2011r. radca prawny A. N. wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2011 r. referendarz sądowy przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie radcy prawnemu A. N. kwotę 295,00 złotych stanowiącą wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu za udział postępowaniu przez Sądem pierwszej instancji.
W dniu 22 lipca 2011 r. do Sądu wpłynęło pismo z Okręgowej Izby Radców Prawnych w W., w którym poinformowano, iż cofnięto na wniosek pełnomocnika pełnomocnictwo udzielone w niniejszej sprawie. Jednocześnie poinformowano, że do niniejszej sprawy dla I. D. wyznaczony został pełnomocnik w osobie radcy prawnego T. S..
Pismem z dnia 14 listopada 2011 r. (data wpływu do Sadu 17 listopada 2011 r.) pełnomocnik sporządziła i wniosła skargę kasacyjną od ww. wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił I. D. termin do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 22 czerwca 2011 r.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 526/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W dniu 8 sierpnia 2013r. do Sądu wpłynął wniosek radcy prawnego T. S. o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję.
W protokole z rozprawy z dnia 18 listopada 2013r. radca prawny T. S. ponownie wniosła o zasądzenie nieopłaconej w całości ani w części pomocy prawnej.
W niniejszej sprawie zważono co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013r., poz. 490).
Przepis § 14 ust. 2 pkt 2) lit. a rozporządzenia stanowi, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – 75 % stawki minimalnej, określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam radca prawny - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120,00 złotych. Zaś stawka minimalna określona w pkt 1 powołanego przepisu w niniejszej sprawie wynosi 240 złotych.
Natomiast stosownie do treści § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przed radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Pełnomocnik – radca prawny A. N. prowadził sprawę w pierwszej instancji, a referendarz sądowy w postanowieniu z dnia 30 czerwca 2011 r. zasądził na jego rzecz koszty nieopłaconej pomocy prawnej za pierwszą instancję.
Natomiast pełnomocnik radca prawny T. S. sporządziła i wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu z dnia 22 czerwca 2011r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
W niniejszej sprawie mając na uwadze wyżej powołane przepisy a także uwzględniając, że radca prawny T. S. nie prowadziła sprawy w pierwszej instancji należało stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit a rozporządzenia zasądzić na jej rzecz wynagrodzenie w wysokości 100 % stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia, tj. 240 złotych. Po podwyższeniu o 23% stawki podatku od towarów i usług łącznie kwotę 295,20 złotych.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.