Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została złożona przez I. S. skarga na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 27 maja 2026 r., znak: WSO-I.621.1.68.2026 w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.
Zarządzeniem z dnia 20 lipca 2025 r. doręczonym przy piśmie z dnia 21 lipca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do strony skarżącej o uiszczenie opłaty kancelaryjnej za wydruk skargi celem doręczenia uczestnikom postępowania w wysokości 22,00 zł – w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Strona skarżąca nie odebrała przedmiotowego wezwania. Przesyłka została uznana za doręczoną w trybie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., zwana dalej "p.p.s.a.") w dniu 11 sierpnia 2026 r., zatem ustawowy termin na dokonanie ww. czynności upływał z dniem 18 sierpnia 2026 r. We wskazanym terminie strona skarżąca nie uzupełniła wskazanych braków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm., zwana dalej "p.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: m.in. nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3 ww. przepisu). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi.
Oceniając dopuszczalność wniesionej skargi wskazać należy, że zawierała ona brak fiskalny w postaci nieuiszczenia opłaty kancelaryjnej za wydruk skargi celem doręczenia uczestnikom postępowania.
Opłatę kancelaryjną, zgodnie z art. 235a p.p.s.a. pobiera się za wydruki pism i załączników wniesionych w formie dokumentu elektronicznego sporządzane w celu ich doręczenia stronom. Jak stanowi art. 220 § 3a p.p.s.a., skarga wniesiona w formie dokumentu elektronicznego, od której pomimo wezwania nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 235a, podlega odrzuceniu przez sąd.
Na tle ww. przepisów wskazać należy, że w postępowaniu sądowo-administracyjnym strona winna stosować się do wezwań sądu, a tym samym przesłać wszystkie żądane od niej dokumenty oraz uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków skargi jest nie tylko niewykonanie wezwania, ale także jego nieprawidłowe, niepełne i nieterminowe wykonanie. Stronie niewątpliwie należy umożliwić uzupełnienie braków skargi. Jeżeli jednak z takiej możliwości nie skorzysta w sposób odpowiedni, to ponosi konsekwencje procesowe swego zaniedbania. Każde nieuzupełnienie istotnych braków formalnych i fiskalnych skargi, a także uzupełnienie ich po upływie ustawowego terminu, skutkuje jej odrzuceniem. O takim braku fiskalnym skargi można przy tym mówić między innymi, gdy strona pomimo wezwania sądu nie uiści należnej opłaty kancelaryjnej. Brak taki uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu i w konsekwencji musi prowadzić w razie niewykonania przez skarżącego wystosowanego do niego wezwania do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3a p.p.s.a.
W niniejszej sprawie wezwaniem z dnia 20 lipca 2026 r. zobowiązano stronę skarżącą do podania uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 22,00 zł – z zastrzeżeniem rygoru odrzucenia skargi. Strona skarżąca nie odebrała przedmiotowego wezwania, wobec czego uznano je za doręczone dnia 11 sierpnia 2026 r. Termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych upłynął więc w dniu 18 sierpnia 2026 r. Storna skarżąca nie uzupełniła jednak wskazanego braku, co skutkować musi odrzuceniem skargi.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 220 § 3a orzekł jak w sentencji postanowienia.
Wpis został zwrócony w oparciu o art. 232 § 2 p.p.s.a.