Uzasadnienie
Skarżący T. K. do skargi wniesionej na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013r., znak: [...] załączył wypełniony formularz wniosku PPF przedstawiając w nim swoją sytuację finansową. We wniosku zakreślił, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.)
Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu.
Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów.
Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawca w złożonym wniosku wykazał, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru.
Z formularza wniosku wynika, że wnioskodawca pozostaje z żoną w separacji. Wskazał, że uzyskuje dochód z tytułu renty w wysokości 980,00 złotych miesięcznie, małżonka natomiast dochód z tytułu emerytury pomostowej w wysokości 1.000,00 złotych miesięcznie. Łączny dochód wnioskodawcy i jego małżonki wynosi 1.980,00 złotych miesięcznie.
Skarżący podał, że posiada dom mieszkalny o pow. 85 m ². Oświadczył, że nie posiada żadnych oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
W uzasadnieniu wniosku podkreślił, że jest osobą schorowaną, ponoszącą znaczne wydatki na leczenie i rehabilitację. Dodał, że stałe i systematyczne leczenie i rehabilitacje przy częściowo prywatnym korzystaniu z usług medycznych nie byłoby możliwe bez pomocy rodziny i przyjaciół oraz zaciąganych pożyczek.
Skarżący wskazał, że ponosi opłatę za energię elektryczną w wysokości ok. 1.100,00 złotych rocznie, opłatę za gaz w tym ogrzewanie domu ok. 3.600,00 złotych rocznie, opłatę za wodę i kanalizację ok. 1.000,00 złotych. Nadto podał, że ponosi wydatki na zakup lekarstw i rehabilitację w wysokości ok. 4.500,00 złotych rocznie oraz wydatki związane z zakupem wyżywienia, ubrania oraz remontem domu.
Mając na względzie powyższe dane, a zwłaszcza ponoszone wydatki na leki, leczenie, rehabilitację, stałe opłaty oraz konieczne utrzymanie uznano, że wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Dochody uzyskiwane przez wnioskodawcę i jego żonę są niewielkie, wystarczają jedynie na zaspokojenie ich podstawowych potrzeb życiowych.
Z tego też względu uznano, że wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu.
Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.