Uzasadnienie
Prezydent [...] decyzją nr [...] wydaną [...] na podstawie art.28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "O." pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na rozbiórce parterowego pawilonu handlowego przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu organ podał, że K. C. uzyskał w 1973r. pozwolenie na lokalizację i budowę przedmiotowego pawilonu będącego obiektem tymczasowym do końca 1985r. Po tej dacie pawilon powinien zostać rozebrany, bowiem obiekt utracił podstawę prawną – tj. decyzję lokalizacyjną. Bez tej decyzji o pozwoleniu na lokalizację i budowę pawilon nie może stać się przedmiotem odrębnej własności i tym samym nie może być przedmiotem przeniesienia własności w trybie art. 39 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Organ powołał się w tym zakresie na uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie wydanego 20 maja 2008r. którym to wyrokiem sąd oddalił apelację użytkownika pawilonu K. C. od wyroku Sądu Rejonowego z [...].
Odwołanie od tej decyzji złożył K. C. podnosząc, że pawilon wybudował w 1973r. z własnych środków i posiadając wymagane pozwolenia, podał także że w dniu 15.10.1996r. złożył wniosek o przekazanie mu gruntu pod pawilonem w wieczyste użytkowanie.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją [...] wydaną [...] na podstawie art. 138 § 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I – ej instancji. W uzasadnieniu organ podał, że wraz z wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę pawilonu [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa "O." złożyła dokumenty wymagane art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego.
Dołączono prawomocny wyrok Sądu Apelacyjnego wydany w przedmiocie przeniesienia prawa własności przedmiotowego pawilonu wraz z przynależną częścią działki m. [...], w uzasadnieniu którego Sąd podkreślił, że pawilon jako lokal tymczasowy nie może stanowić przedmiotu odrębnej własności. Wobec upływu okresu na jaki została wydana decyzja lokalizacyjna pawilon utracił podstawę swego bytu prawnego i z tą chwilą powinien być przez odwołującego rozebrany.
Zdaniem organu, w zw. z tym, że inwestor spełnił warunki wskazane w ustawie Prawo budowlane, a użytkownik pawilonu nie uzyskał zgody na przedłużenie czasowej lokalizacji obiektu, jak również na fakt, że pawilon nie może zostać uznany za przedmiot odrębnej własności, rozstrzygnięcie organu I instancji jest zgodne z prawem.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł K. C. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 33 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i art. 7, 8, 77 § 1, 78 § 1 i 80 kpa.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r, - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, przy czym zgodnie z treścią art. 134 § 1 w/w ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskiem skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z uwagi na powyższą regulację w ocenie Sądu zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji winny zostać uchylone ale z innych przyczyn niż to wskazano w skardze.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] wydana [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] udzielającą [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "O." pozwolenia na rozbiórkę pawilonu handlowego przy ul. [...] w W. W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że skarżący K. C. otrzymał decyzję o pozwoleniu na budowę przedmiotowego pawilonu – kiosku kwiaciarni jako obiektu tymczasowego na okres do końca 1985r. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 37 ustawy z 3.01.1961r. – Prawo budowlane i pozostawała w obrocie prawnym do końca terminu w niej oznaczonego tj. do końca 1985r. W dacie tej obowiązywały przepisy ustawy z 24.10.1974r. – Prawo budowlane. Zgodnie z przepisem art. 38 § 2 w/w ustawy inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego był obowiązany na swój koszt dokonać rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części w przypadku upływu czasu oznaczonego w pozwoleniu na budowę lub na jaki zostały wzniesione.
Tak więc pawilon jako obiekt tymczasowy wzniesiony na czas do końca 1985r., po upływie określonego w decyzji o pozwoleniu na jego budowę terminu powinien być rozebrany. Obowiązek rozbiórki pawilonu powstał z chwilą upływu terminu określonego w decyzji o pozwoleniu na jego budowę i to z mocy tego pozwolenia. Oznacza to tyle, że w dacie upływu terminu określonego w decyzji tj. od początku 1986r. zgodnie z przepisem art. 38 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974r. powstał obowiązek rozbiórki pawilonu wynikający wprost z treści tego przepisu, który podlega wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej, stosownie do art. 5 pkt 2 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Wobec tego wydanie odrębnej decyzji w sprawie pozwolenia na rozbiórkę przedmiotowego pawilonu było zbędne. Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, że zarzuty skargi nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, art. 152 i art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.