Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] (nr[...]), na podstawie art. 157 §1, 158 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (t.j: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej kpa - po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego na wniosek E. M. - odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] (nr[...]) udzielającej M. H. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy rozbudowie domu mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr[...], obręb Z., położonej przy ul. M. we W. W uzasadnieniu organ wojewódzki powołując się na specyfikę postępowania nieważnościowego podniósł, że wnioskodawczyni E.M. jako postawę stwierdzenia nieważności wskazała art. 156 § 1 pkt 2 kpa, gdyż w jej ocenie rozbudowa ww. domu spowodowała naruszenie § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. - w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1994r., Nr 10, poz. 46 ze zm.).
Organ wskazał, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja wydana została po przeprowadzeniu właściwej, obowiązującej w dacie orzekania procedury legalizacyjnej tj. art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. (Dz. U. z 2006r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) i jest następstwem decyzji organu nadzoru budowlanego z dnia [...] (nr[...]), którą nałożono na M. H. określone obowiązki w celu zalegalizowania przedmiotowej inwestycji, które zostały przez inwestora wykonane w całości. W związku z powyższym wydanie decyzji z dnia [...] było w pełni uzasadnione.
Natomiast co do zarzutu naruszenia odległości przedmiotowego domu od granicy z działką E. M., wymienionych w § 12 ust. 4 ww. rozporządzenia, organ podniósł, że zarzut ten był badany przez organ I instancji w toku postępowania, którego wynikiem stało się przeprowadzenie wskazanej procedury legalizacyjnej, a zatem nie można uznać, że kontrolowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania E. M. - uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w całości i stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].
W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z treścią art. 51 i art. 50 ust 4 Prawa budowlanego postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, jeżeli w tym terminie nie zostanie wydana decyzja nakazująca zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części albo nakładająca obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określająca termin wykonania tych czynności. Zgodnie z brzmieniem art. 51 ust 1a dopiero po wykonaniu wyżej wymienionych czynności właściwy organ wydaje decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych.
Natomiast jak wynika z akt sprawy, postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (nr [...]) wstrzymujące roboty budowlane zostało wydane w dniu [...]. Tymczasem decyzję udzielająca pozwolenia na wznowienie robót budowlanych wydano w dniu [...], a więc z przekroczeniem dwumiesięcznego terminu przewidzianego w art. 50 ust 4 Prawa budowlanego z 1994r., co wypełnia przesłankę rażącego naruszenia prawa poprzez błędne zastosowanie art. 51 tej ustawy.
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie M. H. podniósł, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w analizie materiału dowodowego całkowicie pominął decyzję z dnia [...] (nr [...]), zobowiązującą inwestora do przedłożenia szeregu dokumentów i opracowań, w celu doprowadzenia samowolnie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Okres od wydania postanowienia z dnia [...] do wydania decyzji z dnia [...] mieści się w okresie dwóch miesięcy, zatem ustawowy termin nie został przekroczony. Natomiast decyzja z dnia [...] była kolejną decyzją, wydaną po przedłożeniu wymaganych dokumentów i spełnieniu wszystkich obowiązków nałożonych ww. decyzją z dnia [...].
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1271).
Skarga zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo.
Na wstępie podkreślić trzeba, że kontrolowana decyzja została wydana w postępowaniu nieważnościowym, stanowiącym nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego, które nie polega na ponownym prowadzeniu postępowania dowodowego, badaniu przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym, lecz ogranicza się jedynie do skontrolowania, czy rozstrzygnięcie to nie jest dotknięte którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa.
Należy mieć również na uwadze, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiskiem, naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy rozstrzygnięcie zwarte w decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa poprzez proste ich zestawienie. Rażącym naruszeniem prawa jest tylko takie uchybienie, w wyniku którego powstają skutki społeczne niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (por. wyrok WSA z dnia 21 grudnia 2005r., sygn. akt VII SA/Wa 706/05, LEX nr 196278)
W dacie wydania kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji obowiązywała ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 1994 r. Nr 89 poz. 414 ze zm.). W art. 50 tej ustawy przewidziano obowiązkowe wstrzymywanie, w drodze postanowienia, prowadzenia robót wykonywanych w warunkach naruszenia prawa, wskazanego w art. 50 ust. 1 pkt 1-4. Z woli ustawodawcy postanowienie o wstrzymaniu ważne jest jedynie w okresie dwóch miesięcy (art. 50 ust. 4). Jednak nie traci ono ważności jeżeli w tym terminie zostanie wydana decyzja, o której mowa m.in. w art. 51 ust. 1.tj. nakazująca zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części albo nakładająca obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określająca termin wykonania tych czynności. Przy czym w ustępie1a art. 51 ww. ustawy wskazano, że po wykonaniu obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, właściwy organ wydaje decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] udzielającą pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, wydano w konsekwencji spełnienia przez inwestora warunków nałożonych decyzją z [...] (nr [...]) w trybie art. 51 ust. 1a tj. w celu doprowadzenia samowolnie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Wydanie ww. decyzji z dnia [...] poprzedziło postanowienie z dnia [...] wstrzymujące roboty budowlane.
Nie ulega zatem wątpliwości, że dwumiesięczny termin o którym mowa w art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego został zachowany, a decyzja udzielająca pozwolenia na wznowienie robót budowlanych została wydana po spełnieniu przez inwestora obowiązków nałożonych decyzją z dnia [...],co umknęło uwadze organu odwoławczego.
Wobec powyższego, przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie uwzględnienie stanowiska Sądu, jak również zbadanie zarzutów podnoszonych w odwołaniu.
Z przedstawionych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa orzekł jak w punkcie I sentencji. W zakresie punktu II i III orzeczono na podstawie art. 152 i 200 ppsa.