Uzasadnienie
H. W. po otrzymaniu odpisu wyroku w sprawie VII SA/Wa 1483/16 zawarła w piśmie z 25 lipca 2017 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy. Składając następnie w dniu 1 sierpnia 2017 r. wniosek na urzędowym formularzu zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym (obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego) lub w zakresie częściowym, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. W myśl art. 246 ustawy prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
H. W. w dniu 1 sierpnia 2017 r. złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata – a więc o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Zauważyć jednak trzeba, że zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. c ustawy nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących chorób zawodowych. Z uwagi na przedmiot niniejszej sprawy H. W. nie ma zatem obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w tej sprawie. W takiej sytuacji rozpoznanie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, zawartego w formularzu złożonym w dniu 1 sierpnia 2017 r., jest więc zbędne. To zaś prowadzić musi do umorzenia w tym zakresie postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, na podstawie art. 249a ustawy, zgodnie z którym jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Wniosek skarżącej podlega zatem merytorycznemu rozpoznaniu wyłącznie w zakresie dotyczącym ustanowienia adwokata.
Z treści wniosku wynika, że H. W. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest wdową. Skarżąca utrzymuje się z renty rodzinnej w wysokości 861 zł netto miesięcznie. H. W. do ponoszonych co miesiąc wydatków zaliczyła: czynsz – 440 zł, opłaty za prąd – 50 zł, za telefon – 50 zł, wydatki na leki – 80 zł.
Biorąc pod uwagę okoliczności wynikające ze złożonego przez skarżącą wniosku uznano, iż zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata, bowiem sytuacja finansowa nie pozwala skarżącej na poniesienie kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 oraz art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.