Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.Z. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...].
W dniu 31 stycznia 2011 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga kasacyjna J.Z. od powyższego wyroku wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2011 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną J. Z. z uwagi na sporządzenie jej osobiście przez skarżącą.
Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2011 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu.
Pismem z dnia 14 kwietnia 2011 r. skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 1 kwietnia 2011 r. odrzucające jej skargę kasacyjną od wyroku.
Postanowieniem z dnia 16 maja 2011 r. Sąd odrzucił skargę zażalenie skarżącej na postanowienie Sądu z dnia 1 kwietnia 2011 r., ze względu na sporządzenie go osobiście przez skarżącą.
Pismem z dnia 18 maja 2011 r. Okręgowa Rada Adwokacka poinformowała o wyznaczeniu skarżącej pełnomocnika w osobie adwokata M.S.
Pismem z dnia 27 maja 2011 r. skarżąca wniosła zażalenie na ww. postanowienie Sądu z dnia 16 maja 2011 r.
W dniu 29 czerwca 2011 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynęła skarga kasacyjna wniesiona przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia oraz dwa wnioski o przywrócenie terminów do wniesienia zażaleń od postanowień Sądu z dnia 1 kwietnia 2011 r. oraz z dnia 16 maja 2011 r. wraz z dołączonymi zażaleniami.
Postanowieniem z dnia 11 lipca 2011 r. odmówiono skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Na powyższe postanowienie w dniu 29 lipca 2011 r. (data stempla biura podawczego) pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 września 2011 r. oddalił zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 16 maja 2011 r., którym odrzucono zażalenie skarżącej na postanowienie z dnia 1 kwietnia 2011 r.
Kolejnym postanowieniem Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 22 września 2011 r. uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2011 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i przywrócił termin do jej wniesienia.
Zarządzeniem z dnia 13 października 2011 r. zwrócono się do pełnomocnika strony skarżącej o wypowiedzenie się, czy w związku z ww. postanowieniem NSA którym przywrócony został termin do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 10 listopada 2010 r. podtrzymuje wnioski o przywrócenie terminu do wniesienia zażaleń na postanowienia Sądu z dnia 16 maja 2011 r. oraz z dnia 1 kwietnia 2011 r.
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik oświadczył, że cofa wnioski o przywrócenie terminu do wniesienia zażaleń na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2011 r. oraz z dnia 1 kwietnia 2011 r.
Wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2010 r.
W dniu 12 kwietnia 2013 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynął wniosek pełnomocnika o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani też w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a, wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.).
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadza się do zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, która polegała na sporządzeniu i wniesieniu przez adwokata skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku z dnia 10 listopada 2010 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia oraz na udziale w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 10 kwietnia 2013 r., jak również na sporządzeniu i wniesieniu trzech zażaleń od wydanych przez Sąd w dniu 1 kwietnia 2011 r., 16 maja 2011 r. oraz 11 lipca 2011 r. postanowień wraz z dwoma wnioskami o przywrócenie termu do wniesienia ww. zażaleń.
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit a) ww. rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat – 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120,00 złotych. Stawka minimalna w tego typu sprawach została określona w §18 ust. 1 pkt 1 lit. c) i wynosi 240,00 złotych. Ponadto, zgodnie z § 18 ust.1 pkt 2 lit. d) w postępowaniu zażaleniowym stawka wynosi 120,00 złotych.
Mając zatem na względzie fakt sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oraz udział pełnomocnika na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnikowi należy się wynagrodzenie w wysokości 75 % stawki minimalnej tj. kwota 180,00 złotych wraz z kwotą 41,40 złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług – łącznie kwota 221,40 złotych oraz za prowadzenie trzech postępowań zażaleniowych polegających na sporządzeniu i wniesieniu trzech zażaleń od wydanych przez Sąd postanowień z dnia 1 kwietnia 2011 r., z dnia 16 maja 2011 r. oraz z dnia 11 lipca 2011 r. wraz z dwoma wnioskami o przywrócenie terminu do ich wniesienia kwota w wysokości 360,00 złotych wraz z kwotą 82,80 złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług. W konsekwencji w niniejszej sprawie adwokatowi należy się wynagrodzenie o łącznej wysokości 664,20 złotych.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 250 ww. ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit a) oraz z § 18 ust.1 pkt 2 lit. d) ww. rozporządzenia orzeczono jak w sentencji postanowienia.