Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej K.p.a.), po zapoznaniu się z odwołaniem Z. G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] którą odmówiono wydania nakazu rozbiórki dwóch budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. B. [...] w W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w następstwie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1402/10, uchylającego decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2010r., nr [...] ponownie rozpatrzono sprawę dotyczącą wykonania dwóch budynków gospodarczych na działce nr ew. [...] z obrębu [...] położonej przy ul. B. [...] w W. Czynności kontrolne dokonane przez przedstawiciela Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w dniu 16 lutego 2010r. wykazały, że na nieruchomości przy ul. B. [...] w W. zostały pobudowane dwa budynki gospodarcze o konstrukcji drewnianej o wymiarach 5,0 x 5,0 m i wysokości 4 m w kalenicy. Dach został pokryty papą. Zgodnie z oświadczeniem obiekt został wykonany w końcu października 2009 r. i użytkowany jest jako skład narzędzi rolniczych.
W trakcie oględzin przedstawiono dwa zgłoszenia budowy obiektu budowlanego - budynków gospodarczych o wym. 5,0 x 5,0 m i powierzchni zabudowy 25 m2 oraz o konstrukcji drewnianej z dnia 4 września 2009r.
W wykonaniu ww. wyroku, Urząd Dzielnicy W. Wydział Architektury i Budownictwa pismem z dnia 9 listopada 2011r. poinformował organ I instancji, że nie zostały wniesione sprzeciwy w formie decyzji administracyjnych na przedmiotowe zgłoszenia.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] odmówił wydania nakazu rozbiórki spornych budynków gospodarczych. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł Z. G. Organ odwoławczy wskazał, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. B. [...] w W., wybudowane zostały między innymi dwa budynki gospodarcze o wymiarach (każdy) 5,0 x 5,0 m. Na wykonanie przedmiotowych budynków gospodarczych inwestor przedstawił zgłoszenie z dnia 4 września 2009 r. do właściwego organu administracji architektoniczno- budowlanej. Przy piśmie z dnia 24 października 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wystąpił do Urzędu [...], Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy W. z prośbą o informację, czy został wniesiony sprzeciw w formie decyzji administracyjnej do ww. zgłoszenia z dnia 4 września 2009 r. W odpowiedzi urząd poinformował, iż sprzeciw taki nie został wniesiony.
Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan o powierzchni zabudowy do 25 m2, wymagane jest natomiast, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1, dokonanie skutecznego zgłoszenia do właściwego organu, którego inwestor skutecznie dokonał.
Mając na uwadze powyższe oraz ustalenia protokólarne z wizji przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...], stwierdzić należy, zdaniem organu odwoławczego, że przedmiotowe budynki gospodarcze wybudowane zostały zgodnie z ww. zgłoszeniem.
Jednocześnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że budowa przedmiotowych obiektów nie stoi w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Z. i K., uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] czerwca 2002 r. (tekst jedn.: Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] poz. [...]).
Wskazał też, że obowiązkiem organu jest ustalenie treści oraz zakresu wniosku strony, kierowanego do organu administracji, ponieważ treść żądania wyznacza rodzaj sprawy, będącej przedmiotem postępowania. Pismem z dnia 16 listopada 2009 r. skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Z. G. wniósł o nakazanie rozbiórki między innymi drewnianych obiektów (boksów dla koni), znajdujących się na nieruchomości przy ul. B. [...] w W. Wobec powyższego zdaniem organu odwoławczego zasadnym było wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji odmawiającej nakazu rozbiórki dwóch budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. B. [...] w W. Na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. skargę do skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli T.i Z. G. Wskazali, że sprawa zorganizowanej funkcjonalnie powiązanej inwestycji służącej do hodowli koni, a użytkowanej jako ośrodek sportu i rekreacji (stadnina koni pod nazwą "Stajnia K.") była przedmiotem postępowań w ramach nadzoru budowlanego w związku z nieprawidłowym projektem zagospodarowania działki zatwierdzonym decyzją Prezydenta [...] nr [...].
Na terenie działki właściciel zrealizował nielegalnie szereg obiektów funkcjonalnie powiązanych, niezgodnych z ustaleniami miejscowego planu. Skarżący uważają, iż niezgodnie z prawem, z pomijaniem procedur ustawy Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przystąpił do legalizacji tych obiektów, w trybie art. 48 ust 3 Prawa budowlanego, prowadząc odrębne postępowania w odniesieniu do każdego z nich, pomimo, iż obiekty te wchodzą w skład zorganizowanego przedsięwzięcia służącego do hodowli koni, realizowanego wbrew ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Z. i K. w Dzielnicy W., niezgodnie z zatwierdzonym decyzją Prezydenta [...] nr [...] projektem zagospodarowania działki.
Stwierdzili, że nieprawidłowe decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] oraz nr [...], dotyczące 2 boksów dla koni i poprzedzająca je decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...], która nie została doręczona stronom postępowania, wydane zostały z pominięciem procedury nakazanej przepisami Prawo budowlane i przepisów K.p.a. Decyzje nr [...] i nr [...] świadczą o niewykonaniu wyroku Sądu sygn. akt VII SA/Wa 1402/10 zgodnie ze wskazaniami, jakie Sąd zawarł w uzasadnieniu wyroku - nieprzeprowadzenie oceny w zakresie zgodności budowy na działce nr [...] w obrębie [...] w W. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Z. i K. w Dzielnicy W. Wskazali, iż decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] i nr [...]dotyczą rozpatrzenia ich wniosku z dnia 16 października 2009 r., w którym strony wniosły o interwencję nadzoru budowlanego, z uwagi na niezgodność nielegalnej zabudowy w kształcie litery "L" z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W skład zabudowy "L" wchodziły dwa boksy dla koni (stajnie) oraz wiata składająca się z szeregu obiektów o różnych wymiarach i wysokości. Obiekty te zostały pobudowane w 2004 r. i 2009 r., wbrew ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania uchwalonego w 2002 r. i nie były uwzględnione na projekcie zagospodarowania działki zatwierdzonym decyzją Prezydenta [...] nr [...]. Organ powiatowy wydał odrębne dwie decyzje w odniesieniu do wiaty i w odniesieniu do dwóch boksów dla koni.
T. G. i Z. G. stwierdzili ponadto, że posiadają przymiot strony w prowadzonych postępowaniach, skoro inwestycja na nieruchomości nr [...] z obrębu [...], służąca do hodowli koni, pogarsza i utrwala pogorszone warunki życia na sąsiadujących ze stadniną działkach. Nieutwardzone wybiegi dla koni związane z realizowaną inwestycją na działce inwestora, negatywnie oddziałują (z powodu zbyt małej odległości - ok. 10 m) na studnie zlokalizowane na nieruchomościach nr ew. [...] i [...], będących własnością skarżących. Poziom gruntu podniesiony na wybiegach usytuowanych przed zabudową "L" powoduje spływanie wód opadowych wraz z wypłukanymi odchodami końskimi na sąsiednie działki będące własnością Z. G. Wskazali, że z decyzji nr [...] wynika, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan o powierzchni zabudowy do 25 m2, wymagane jest natomiast dokonanie skutecznego zgłoszenia do właściwego organu.
Urząd [...] poinformował organ I instancji, iż taki sprzeciw nie został wniesiony. Skarżący podnieśli, iż wydaje się, że zgodnie ze złożonym zgłoszeniem budowy budynków gospodarczych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2, organ architektoniczno - budowlany prawidłowo nie zgłosił sprzeciwu. Budowa budynków gospodarczych na potrzeby mieszkańców nieruchomości nie stoi w sprzeczności z ustaleniami planu. W sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu jest budowa obiektów służących lub związanych z produkcją rolniczą w myśl art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, niezależnie od faktu, czy jest to budynek, wiata czy boksy dla koni i taki stan faktyczny należy do oceny organu nadzoru budowlanego w prowadzonym postępowaniu.
Podnieśli, iż niewniesienie sprzeciwu organu architektoniczno - budowlanego do zgłoszenia budowy budynków gospodarczych nie pozbawia organu nadzoru budowlanego możliwości oceny zgodności wzniesionych budowli z Prawem budowlanym. Organ nadzoru winien ustalić, czy przedmiotowe obiekty służą do produkcji rolniczej i czy nie naruszają ustaleń miejscowego planu. Stwierdzili, iż organ powiatowy nie przeprowadził oceny zgodności przedmiotowej zabudowy z planem, chociaż dysponował wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Z. i K. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki sąd administracyjny ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, obowiązującymi w dacie jej wydania.
Biorąc pod uwagę wyżej wskazane kryteria Sąd uznał, iż skarga Z. G. zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] zostały bowiem wydane z naruszeniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.) oraz art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a.
Stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna, o jakiej mowa w powołanym przepisie dotyczyć może zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Związanie organu oceną prawną wyrażoną w wyroku może być wyłączone tylko w razie istotnej zmiany (po wydaniu wyroku) stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w prawem przewidzianym trybie.
Jednocześnie wskazać trzeba, że w postępowaniu administracyjnym wydanie decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać, stosownie do art. 7 i art. 77 K.p.a., dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie. Z przepisów tych wynika obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przez organ administracji publicznej. Dopiero jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy stwarza podstawy do wyrażenia stanowiska, które nie przekraczałoby granic zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 80 K.p.a..
Wydając decyzję organ administracji publicznej zobowiązany jest ponadto, stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a., zawrzeć w niej uzasadnienie faktyczne i prawne. Decyzja winna być należycie uzasadniona z podaniem faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których organ orzekający się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Przy tym, obowiązkiem każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co wypływa także z zasad ogólnych wyrażonych w art. 9 K.p.a. (zasada udzielania informacji) oraz art. 11 K.p.a. (zasada przekonywania). Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji.
Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] wydane zostały z naruszeniem powołanych przepisów. Podkreślić należy, iż w sprawie będącej przedmiotem kontroli Sądu toczyło się już postępowanie sądowoadministracyjne zakończone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1402/10, uchylającym decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], którą organ umorzył postępowanie w sprawie legalności budowy dwóch budynków gospodarczych na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. B. [...] w W. W wyroku tym Sąd stwierdził, że organy orzekające bezpodstawnie zastosowały art. 105 K.p.a., wniosek skarżącego inicjujący to postępowanie winien zostać załatwiony merytorycznie.
Ponadto zauważył, iż organy orzekające w sprawie nie przeprowadziły postępowania dowodowego celem wyjaśnienia zarzutów i okoliczności podnoszonych przez wnioskodawcę tego postępowania – Z. G., w szczególności nie została w ogóle wyjaśniona kwestia, czy sporne budynki wybudowano zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd podkreślił, iż fakt zrealizowania inwestycji na podstawie zgłoszenia jeszcze nie świadczy o tym, iż nie doszło do naruszenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a brak sprzeciwu nie przesądza jeszcze o zgodności i obiektu z ustaleniami planistycznymi, nie zwalnia tego organu nadzoru budowlanego od kontroli obiektu w tym zakresie. W wyroku tym wskazano, iż budowa obiektu budowlanego wbrew postanowieniom planu miejscowego jest innym przypadkiem samowoli budowlanej polegającej na realizacji tego obiektu niezgodnie z przepisami (art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego).
Sąd formułując zalecenia dla organu ponownie rozpoznającego sprawę wskazał, że wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie zainicjowanej wnioskiem Z. G. z dnia 16 listopada 2009 r. "organ winien poprzedzić uzupełnieniem materiału dowodowego (m.in. celem ustalenia, czy od zgłoszeń dotyczących spornych budynków właściwy organ wniósł sprzeciwy, bo to z akt sprawy w sposób bezsporny nie wynika) i analizą sprawy, w szczególności w kontekście ustaleń planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego".
Ponownie rozpoznając sprawę organ stwierdził, że w wykonaniu ww. wyroku ustalono w oparciu o informacje uzyskane z Urzędu Dzielnicy W. Wydziału Architektury i Budownictwa, że organ architektoniczno-budowlany nie wniósł sprzeciwu do dwóch zgłoszeń z dnia 4 września 2009r. dotyczących budowy budynków gospodarczych o wym. 5,0 x 5,0 m i powierzchni zabudowy 25m2 oraz o konstrukcji drewnianej.
Zauważyć jednak trzeba, że obowiązkiem organu nadzoru budowlanego ponownie rozpoznającego sprawę po ww. wyroku było nie tylko ustalenie, czy zostały wniesione sprzeciwy do zgłoszeń z dnia 4 września 2009r., ale również zbadanie, czy inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Z. i K., uchwalonego uchwałą Rady Gminy W. – W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] poz. [...]). Kwestia ta mimo wyraźnych zaleceń zawartych w wyroku wydanym w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1402/10 nie została nadal wyjaśniona. Nie jest bowiem wystarczające pozbawione jakiejkolwiek analizy stwierdzenie zawarte zarówno w decyzji organu pierwszej instancji, jak i w zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2012 r., nr [...], że budowa przedmiotowych obiektów nie stoi w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Organy winny bowiem szczegółowo odnieść się do poszczególnych ustaleń planu dotyczących obszaru, na którym znajduje się sporna inwestycja, w szczególności w kontekście zarzutów podnoszonych przez skarżącego i wyjaśnić, czy charakter inwestycji i jej parametry nie naruszają ustaleń planu. Takich działań w niniejszej sprawie zabrakło, zarówno ze strony organu pierwszej instancji, jak i ze strony organu odwoławczego.
Stwierdzić zatem trzeba, że w kontrolowanym postępowaniu, pomimo zaleceń zawartych w wyroku z dnia 10 marca 2011 r. wydanym w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1402/10, w dalszym ciągu nie zostało w sposób wyczerpujący i bezsporny ustalone, czy z uwagi na zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego realizacja spornej inwestycji na działce nr ew. [...] przy ul. B. [...] w W. w ogóle była możliwa. Z uwagi na niewyjaśnienie tej kwestii przedwczesne było zatem stwierdzenie przez organy nadzoru budowlanego, iż brak jest podstaw do nakładania na inwestora jakichkolwiek obowiązków w trybie przepisów ustawy Prawo budowlane.
Decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] zostały zatem wydane z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. oraz art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a., skarga Z. G. podlega więc uwzględnieniu.
Odnosząc się natomiast do skargi T. G., należy zwrócić uwagę na treść art. 50 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny. O uprawnieniu do złożenia skargi przesądza zatem istnienie związku pomiędzy chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem administracyjnym. Interes prawny we wniesieniu skargi ma osoba, która wykaże, że zaskarżony akt rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub że rozstrzygając o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa bezpośrednio na prawa i obowiązki tej osoby.
Jak wynika z akt sprawy sporna inwestycja zrealizowana została na działce nr [...] z obrębu [...] przy ul. B. [...] w W. W toku postępowania organy nadzoru budowlanego ustaliły, że T. G. nie jest właścicielką żadnej nieruchomości, która sąsiadowałaby z nieruchomością objętą inwestycją. Z wypisu z rejestru gruntów sporządzonego na dzień 6 marca 2012 r. wynika natomiast, że właścicielem działek nr ew. [...],[...],[...][...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] położonych w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr ew. [...] jest Z. G., mąż skarżącej T. G. Zaznaczyć trzeba, że z samego faktu małżeństwa z właścicielem działki sąsiadującej z inwestycją, czy z faktu zamieszkiwania na takiej działce, nie wynika przymiot strony postępowania. Niewątpliwie T. G. może być zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. B.j [...] w W., jednakże samo zainteresowanie rozstrzygnięciem sprawy należy oceniać w kontekście interesu faktycznego.
Skoro skarżąca nie jest właścicielką żadnej nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością objętą inwestycją, a jedynie na takiej nieruchomości zamieszkuje, to jej interes w rozstrzygnięciu sprawy nie jest interesem chronionym prawem.
W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, iż skarżąca T. G. nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]kwietnia 2012 r., nr [...].
Mając powyższe na uwadze w odniesieniu do skargi T. G. orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a. poprzez jej oddalenie. Ujawnione naruszenia art. 153 p.p.s.a. oraz art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. powodują natomiast uwzględnienie skargi Z. G. i uchylenie zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...].12.2011 r. nr [...], na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt c p.p.s.a.
Na mocy art. 152 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie II wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.