Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 13 lipca 2011 r. przyznano skarżącym prawo pomocy przez zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Pismem z dnia 22 sierpnia 2011 r. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] poinformowała, że pełnomocnikiem z urzędu dla skarżących została wyznaczona adw. A. G. (vide – k. 54 akt sądowych).
Postanowieniem z dnia 27 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę.
Od powyższego postanowienia pełnomocnik z urzędu sporządziła i wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide – k. 73 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 198/12 na posiedzeniu niejawnym oddalił skargę kasacyjną.
Pismem z dnia 12 marca 2012 r. pełnomocnik z urzędu złożyła wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne w pierwszej i drugiej instancji w wysokości 150 % stawki minimalnej z uwagi na nakład pracy, przeznaczony czas oraz stały kontakt ze skarżącymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie, niż określone w pkt 1 lit. a i b, wynosi 240 zł.
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b cytowanego rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji: za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, o czym stanowi § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia.
Zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23 %.
W przedmiotowej sprawie prowadził sprawę w drugiej instancji ten sam adwokat, a czynności podjęte w postępowaniu, za które – zgodnie z przepisami cytowanego rozporządzenia – przysługuje pełnomocnikowi z urzędu przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, polegały na świadczeniu pomocy prawnej w pierwszej instancji (za co przysługuje stawka 240 zł) oraz na sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej (za co przysługuje stawka 120 zł). Z tytułu powyższych działań należało więc przyznać pełnomocnikowi kwotę 360 zł, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług.
Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika o zasądzenie kwoty 150 % stawki minimalnej, bowiem z akt sprawy nie wynika, aby udzielenie pomocy prawnej w niniejszej sprawie wiązało się z poniesieniem szczególnego nakładu pracy. Podjęte przez pełnomocnika działania stanowiły zwykłe czynności procesowe, jakie powinny być dokonane w ramach pomocy prawnej świadczonej z urzędu.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia orzeczono, jak w sentencji postanowienia.