Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] maja 2015 r. S. M. ("skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. W skardze został zawarty wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika urzędu. W przesłanym formularzu PPF – wniosek o przyznanie prawa pomocy, skarżący rozszerzył swój wniosek i wniósł dodatkowo o zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2015 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. skarżący wniósł sprzeciw od postanowienia z dnia 12 sierpnia 2015 r. wobec czego utraciło ono moc, a sprawa z wniosku o przyznanie prawa pomocy podlegała rozpoznaniu na nowo.
Postanowieniem z dnia 4 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego z urzędu i oddalił wniosek w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący nie wykazał w sposób nie budzący wątpliwości, że jego sytuacja finansowa nie pozwala na uiszczenie opłat sądowych w niniejszej sprawie. Sąd podkreślił przy tym, że na etapie rozpoznawania sprzeciwu skarżącego jedynym kosztem postępowania, jaki musiał on ponieść, był wpis od skargi w wysokości 200 zł. W odniesieniu do wniosku skarżącego o przyznanie pełnomocnika z urzędu, Sąd stwierdził, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny, i w tym zakresie wniosek skarżącego uwzględnił.
Pismem z dnia [...] września 2016 r. (uzupełnionym pismem z dnia [...] listopada 2016 r.) skarżący wniósł o zmianę postanowienia z dnia 4 listopada 2015 r., podnosząc w nim informacje, które wskazywał już wcześniej, tj. że otrzymuje rentę w wysokości 913 zł, która nie wystarcza mu na bieżące potrzeby, związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na podstawie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.) postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Zmiana okoliczności sprawy to zarówno zmiana okoliczności faktycznych, które stanowiły przesłankę rozstrzygnięcia, jak również zmiana okoliczności prawnych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia o odmiennej treści, niż to które wcześniej zapadło (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FZ 106/08, LEX nr 471 131).
Ponadto, okoliczności te muszą mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, a więc dotyczyć okoliczności istotnych dla kwestii, która stała się podstawą orzeczenia sądu mającego podlegać zmianie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 117/09, LEX nr 546 389).
W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o zmianę prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2015 r., którym, po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 12 sierpnia 2015 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym – przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego z urzędu i oddalono wniosek w pozostałym zakresie.
Na podstawie przywołanego wcześniej art. 165 P.p.s.a., uwzględnienie takiego wniosku jest możliwe tylko wtedy, gdy doszło do zmiany okoliczności sprawy. Biorąc pod uwagę wniosek skarżącego z dnia [...] września 2016 r., pismo z dnia [...] listopada 2016 r., stanowiące jego uzupełnienie oraz dołączone do niego dokumenty należy stwierdzić, że sytuacja skarżącego nie uległa zmianie, od czasu rozpoznania przez Sąd sprzeciwu skarżącego, w wyniku którego zapadło postanowienie z dnia 4 listopada 2015 r.
We wniosku skarżący nie przywołał żadnych okoliczności, które pozwalałyby stwierdzić, że jego sytuacja materialna uległa zmianie w sposób wskazujący na to, że poprzednio dokonana ocena jego możliwości w partycypowaniu w kosztach postępowania w zakresie obowiązku uiszczenia kosztów sądowych stała się nieaktualna. W związku z tym należało przyjąć, że wykazywana przez skarżącego sytuacja majątkowa nie uległa pogorszeniu.
W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 165, 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.