Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 marca 2010r., sygn. akt VII SA/Wa 123/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez Międzyzakładową Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" w [...] decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009r., nr [...] i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji oraz stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2002r, nr [...].
Pismem z dnia 30 kwietnia 201 Or. uczestnik postępowania – Z. O. złożył wniosek o uzupełnienie uzasadnienia wyroku poprzez:
- 1. wskazanie podstawy faktycznej uznania decyzji z dnia [...] marca 2002r. za dotkniętą naruszeniem prawa i podanie przepisów prawa,
- 2. wskazanie podstawy uznania ostatecznej decyzji z dnia [...] marca 2002r. za rażąco naruszającą art. 105 kpa i podanie przepisów prawa,
- 3. wskazanie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974r. stanowiących procedurę legalizacyjną samowoli budowlanej,
- 4. wskazanie przepisów prawa definiujących samowolę budowlaną,
- 5. wskazanie przepisów prawa pozwalających zaliczyć wygrodzenie części korytarza istniejącego budynku dwiema ściankami działowymi, do kategorii obiektów budowlanych podlegających kontroli obowiązkowej.
Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił przedmiotowy wniosek o uzupełnienie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2010 r.
W uzasadnieniu podano, że wniosek o uzupełnienie wyroku może dotyczyć jedynie jego sentencji, niedopuszczalny natomiast jest wniosek o uzupełnienie uzasadnienia wyroku, w związku z czym wniosek podlegał odrzuceniu.
Kolejnym pismem z dnia 27 lipca 201 Or. wnioskodawca podniósł, iż domagał się on wyjaśnienia wątpliwości co do treści wyroku. W jego ocenie uzasadnienie nie spełnia wymogów prawa, jest niejasne i niezrozumiałe. Ponadto nie zawiera wskazań dla organów administracji publicznej, które winny rozpoznać sprawę ponownie.
Po rozpoznaniu zażalenia Z. O. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 listopada 2010r. sygn. akt II OZ 1196/10 uchylił postanowienie Sądu z dnia 22 czerwca 201 Or. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Zdaniem Sądu II instancji w świetle twierdzeń przedstawionych we wniosku skarżącego oraz zażaleniu, przedwczesne a tym samym nieuprawnione było odrzucenie wniosku w wyniku uznania, że zawiera on żądanie strony w zakresie uzupełnienia uzasadnienia wyroku. Zarówno we wniosku, jak i w zażaleniu skarżący podnosi, że wyrok jest dla niego niezrozumiały. Zatem mimo, iż pozornie żądaniem skarżącego jest uzupełnienie uzasadnienia wyroku, to biorąc pod uwagę treść złożonego przez niego wniosku i zażalenia nie można wykluczyć, iż w rzeczywistości domaga się on wyjaśnienia wątpliwości co do jego treści.
W związku z treścią postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd zwrócił się do wnioskodawcy o wskazanie czy domaga się on wyjaśnienia wątpliwości co do treści wyroku z dnia 30 marca 201 Or.
W odpowiedzi Z. O. sprecyzował, iż domaga się wyjaśnienia wątpliwości, co do treści uzasadnienia wyroku zgodnie z wnioskami zawartymi w pismach z dnia 30 kwietnia 201 Or. i z dnia 27 lipca 201 Or. Wniósł ponadto o zwrot kwoty 100 złotych uiszczonych tytułem zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Potrzeba wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku bądź też co do innych skutków orzeczenia.
We wniosku o dokonanie wykładni należy określić wątpliwości co do treści orzeczenia, jakie w drodze wykładni mają być usunięte. Wykładnia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia. Nie może także opierać się na zmianie faktycznych i prawnych okoliczności sprawy, które nastąpiły po wydaniu orzeczenia.
Nie mieści się w ramach wykładni, o której mowa w komentowanym przepisie, żądanie przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro zostało ono w sposób jasny uzasadnione w jego motywach.
W jednym z orzeczeń NSA przyjął, że żądanie wnioskodawcy, stanowiące w istocie polemikę ze stanowiskiem sądu, zmierzające do nowej interpretacji rozstrzygnięcia w zakresie przyjętym przez skarżącego, wykracza znacznie poza wykładnię wyroku sformułowaną w art. 158 p.p.s.a. Wykładnia taka nie może bowiem zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (post. NSA z dnia 4 lutego 2005 r., OZ 1312/04, niepubl.).
Wniosek o wykładnię nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (post. NSA z dnia 23 czerwca 2003 r., I SA/Łd 1517/02, niepubl.; post. SN z dnia 8 stycznia 1998 r., III AO 25/97, OSNP 1999, nr 4, poz. 151).
W ocenie Sądu w wyroku z dnia 30 marca 201 Or. precyzyjnie określono przedmiot i zakres rozstrzygnięcia, opisano uchybienia będące podstawą uchylenia decyzji, a ponadto zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zawarto w uzasadnieniu wyroku wskazówki co do dalszego postępowania. Zarówno treść takiego rozstrzygnięcia jak i jego uzasadnienie nie budzą wątpliwości, podobnie jak sposób wykonania powyższego orzeczenia. Wyeliminowanie przez Sąd pierwszej instancji z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji nakłada bowiem na właściwe organy obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy, a tym samym obowiązek ponownej analizy stanu faktycznego sprawy i oboY iązujących przepisów oraz wydania nowych decyzji.
Wniosek o zasądzenie kwoty 100 zł od wniesionego zażalenia również nie znajduje uzasadnienia. Stosownie do art. 209 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 powołanej ustawy. Brak jest podstaw do orzekania w tym zakresie w innych orzeczeniach. Przepis art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 527 i powołane tam postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego).
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.