Uzasadnienie
W dniu 2 czerwca 2014 r. K. B., M. J., Z. B. i I. B. złożyli skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...].
Pismem z dnia 26 czerwca 2014 r. K. B. została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie do uiszczenia wpis do K. B. było podwójnie awizowane. Pierwsze awizo pozostawiono w skrzynce w dniu 30 czerwca 2014 r., a drugie w dniu 8 lipca 2014 r. Przesyłka nie została odebrana przez adresatkę w terminie. Zgodnie z treścią art. 73 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) doręczenie podwójnie awizowane uznaje się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu 14 dni od dnia pozostawienia przesyłki w placówce pocztowej. Oznacza to, że zostało skutecznie doręczone z dniem 14 lipca 2014 r.
Z informacji Oddziału Finansowo Budżetowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynika, że skarżąca nie uiściła wpisu sądowego do dnia 5 sierpnia 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Zgodnie z art. 220 § 1 ppsa sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Ponadto z art. 220 § 3 ppsa wynika, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlegają odrzuceniu przez sąd.
Termin siedmiodniowy jest terminem ustawowym, który nie może być skracany, ani przedłużany. W niniejsze sprawie strona skarżąca została w sposób prawidłowy wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz pouczona o skutkach ich nieuzupełnienia. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie.
Należy także zauważyć, że inna korespondencja Sądu do K. B. była skutecznie doręczana i odbierana przez adresatkę (zob. k. 68).
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 220 § 1 i 3 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.