Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. A., T. A., A. A., L. A., K. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...].
Jak wynika z akt sprawy pierwotnie skarga na wymienioną decyzję złożona została przez H. A. i T. A. oraz C. A. W dniu 12 lipca 2011 r. pełnomocnik skarżących poinformował, iż C. A. zmarł, a następcami prawnymi zmarłego są: H. A., T. A., A.A., L. A. i K. S. W dniu 28 października 2011 r. wpłynął wniosek sporządzony przez adwokat J. W. o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu z dnia 21 października 2011 r. Wobec wątpliwości w czyim imieniu złożony został przedmiotowy wniosek, zarządzeniem z dnia 3 stycznia 2012 r. Sąd wezwał adw. J. W. do sprecyzowania w czyim imieniu złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 21 października 2011 r. Sąd wyjaśnił w niniejszym zarządzeniu, iż w nagłówku wniosku pełnomocnik powołała trzech skarżących w tym nieżyjącego już C. A. Tymczasem z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia 6 lipca 2011 r. zostali wskazani następcy prawni C. A. w osobach: H. A., T. A., A. A., L. A. i K. S. W przypadku gdy wniosek złożony został również w imieniu A. A., L. A. i K. S., Sąd wezwał do nadesłania pełnomocnictwa upoważniającego do działania w imieniu powołanych osób - w terminie 7 dni pod rygorem uznania, iż wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku został złożony wyłącznie w imieniu T. i H. A. Pomimo upływu zakreślonego terminu do sprecyzowania wniosku, nie nadesłano żądanych informacji, stąd też Sąd uznał, iż wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku złożony został wyłącznie w imieniu H. A. i T. A. W dniu 23 grudnia 2011 r. adwokat J. M. wniósł w imieniu skarżących H. A., T. A., A. A., L. A., K. S. skargę kasacyjną od wyroku Sądu z dnia 21 października 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 173 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) skargę kasacyjną strona może wnieść po doręczeniu jej odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W myśl art. 177 § 1 P.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.
W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że warunkiem wniesienia skargi kasacyjnej jest uprzednie doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (por. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2005, s. 402). Ponadto należy mieć na uwadze, że w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się jedynie na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od ogłoszenia wyroku (art. 141 § 2 P.p.s.a.). Jeżeli zatem strona nie złoży w terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, traci możliwość jego zaskarżenia. W myśl bowiem art. 142 § 2 P.p.s.a. jeżeli uzasadnienie wyroku zostało sporządzone na wniosek strony, odpis wyroku z uzasadnieniem doręcza się tylko tej stronie, która złożyła wniosek.
Tym samym w stosunku do strony, która takiego wniosku nie złożyła, nie może rozpocząć biegu trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej, liczony od dnia doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem. W konsekwencji skarga kasacyjna wniesiona przez tę stronę musi być uznana za niedopuszczalną.
Podkreślić trzeba, że strona, która nie wystąpiła z wnioskiem, nie może skutecznie wnieść skargi kasacyjnej nawet, w sytuacji, gdy orzeczenie to zostało uzasadnione na wniosek innej strony i jej skutecznie doręczone (por. post. NSA z 1 marca 2005 r., II GZ9/05).
Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ skarżący A.A., L. A. i K. S., w których imieniu pełnomocnik, wniósł skargę kasacyjną, nie złożyli wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wobec powyższego skarga kasacyjna ww. osób jest niedopuszczalna. Skargę zaś taką, zgodnie z art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny obowiązany jest odrzucić na posiedzeniu niejawnym.
Na marginesie należy zauważyć, że fakt odrzucenia skargi kasacyjnej wniesionej przez wymienione osoby, nie zamyka im drogi do dochodzenia swoich praw w przedmiotowej sprawie sądowoadministracyjnej, ponieważ w postępowaniu kasacyjnym wszczętym skargą kasacyjną H. A. i T. A. korzysta ona ze statusu uczestnika na prawach strony (art. 33 § 1 w zw. z art. 193 P.p.s.a.).
W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 178 ww ustawy, orzekł jak w sentencji.